Muhammed b. Ubeyd bana rivayet etti; Îsâ b. Yûnus bize rivayet etti; Ömer b. Saîd’den; dedi ki: İbn Ebî Müleyke bana haber verdi: Ebû Amr, Âişe’nin azatlısı Zekvân ona haber verdi ki Âişe şöyle derdi:
“Allah’ın bana verdiği nimetlerdendir ki Resûlullah benim evimde, benim günümde, göğsümle boğazım arasında vefat etti. Yine Allah’ın bana verdiği nimetlerdendir ki ölümü sırasında tükürüğümle onun tükürüğünü birleştirdi: Abdurrahman (b. Ebî Bekir) yanıma girdi; elinde misvak vardı. Resûlullah’ın ona baktığını gördüm ve misvağı sevdiğini anladım. ‘Senin için alayım mı?’ dedim; başıyla ‘evet’ işareti yaptı. Onu aldım; kendisine ağır geldi (sert geldi). ‘Senin için yumuşatayım mı?’ dedim; başıyla ‘evet’ dedi. Yumuşattım. Önünde içinde su bulunan bir kap vardı—Ömer bunun ‘rakve’ mi ‘ulbe’ mi olduğunda tereddüt etti—. Elini suya sokup yüzünü sıvazlıyordu ve şöyle diyordu: ‘Allah’tan başka ilah yoktur; ölümün sarhoşlukları vardır.’ Sonra elini kaldırdı ve ‘Refîk-i a‘lâ içinde!’ demeye başladı; nihayet ruhu alındı ve eli düştü.”