Abdullah b. Mesleme bize rivayet etti; İbn Ebî Hâzim bize rivayet etti; babasından; Sehl’den:
Peygamber, seferlerinden birinde müşriklerle karşılaştı ve çarpıştılar. Sonra her topluluk kendi ordugâhına döndü.
Müslümanlar içinde bir adam vardı; müşriklerden tek başına kalan ya da gruptan ayrılan hiç kimseyi bırakmıyor, peşine düşüyor ve kılıcıyla vuruyordu.
“Ey Allah’ın elçisi! Aralarından hiç kimse falan kişi kadar iş görmedi.” denildi.
Resulullah şöyle buyurdu: “O cehennem ehlindendir.”
Bunun üzerine onlar: “Eğer bu cehennem ehlindense, o zaman hangimiz cennet ehlidir?” dediler.
Topluluktan bir adam: “Onun peşine düşeceğim.” dedi. “Hızlansa da yavaşlasa da onunla birlikte olacağım.” dedi.
Sonunda o adam yaralandı ve ölümü acele ister hale geldi. Kılıcının sapını yere koydu; kabzasını göğsünün arasına dayadı; sonra kendini onun üzerine bırakarak kendini öldürdü.
Bunu izleyen kişi Peygamber’e geldi ve: “Şahitlik ederim ki sen Allah’ın elçisisin.” dedi.
Peygamber: “Bu neden?” dedi.
O da olayı haber verdi.
Peygamber şöyle buyurdu:
“Bir kişi, insanlara öyle görünür ki cennet ehlinin ameliyle amel eder; hâlbuki cehennem ehlindendir. Bir kişi de, insanlara öyle görünür ki cehennem ehlinin ameliyle amel eder; hâlbuki cennet ehlindendir.”