Süleyman b. Harb bize rivayet etti; Şu’be bize rivayet etti; Muğîre’den; İbrâhim’den: İbrâhim dedi ki:
Alkame Şam’a gitti. Mescide girince: “Allah’ım, bana salih bir oturak arkadaşı kolaylaştır.” dedi. Ebû’d-Derdâ’nın yanına oturdu. Ebû’d-Derdâ: “Nerelisin?” dedi. “Kûfe halkındanım.” dedi.
Ebû’d-Derdâ dedi ki: “Sizde — ya da sizden — ‘sır sahibi’ olup da onu ondan başka kimsenin bilmediği kişi yok mu? (Huzeyfe’yi kastediyor.)”
Ben: “Evet.” dedim.
Dedi ki: “Sizde — ya da sizden — Allah’ın Peygamberinin diliyle şeytandan koruduğu kişi yok mu? (Ammâr’ı kastediyor.)”
Ben: “Evet.” dedim.
Dedi ki: “Sizde — ya da sizden — ‘misvak sahibi’ ya da ‘(bir başka) sır sahibi’ yok mu?”
Ben: “Evet.” dedim.
Dedi ki: “Abdullah {وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى * وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى} ayetini nasıl okurdu?”
Ben: “{وَالذَّكَرِ وَالأُنْثَى}” diye okurdu, dedim.
(Ebû’d-Derdâ dedi ki:) “Bunlar bana öyle baskı yaptılar ki, neredeyse Resûlullah’tan işittiğim bir şeyden beni vazgeçireceklerdi.”