Mâlik b. İsmâil bize rivayet etti; İsrail bize rivayet etti; Muğîre’den; İbrâhim’den; Alkame’den: Alkame dedi ki:
Şam’a geldim, iki rekât namaz kıldım. Sonra “Allah’ım, bana salih bir oturak arkadaşı kolaylaştır.” dedim. Bir topluluğun yanına geldim, onların yanına oturdum. Derken bir ihtiyar geldi, yanıma oturdu. “Bu kim?” dedim. “Ebû’d-Derdâ’dır.” dediler.
Ben de: “Ben Allah’a, bana salih bir oturak arkadaşı kolaylaştırmasını dua ettim; seni bana kolaylaştırdı.” dedim. O: “Nerelisin?” dedi. “Kûfe halkındanım.” dedim.
Dedi ki: “Sizde, ‘İbn Ümm Abd’ (yani Abdullah b. Mes‘ûd) yok mu; (Peygamber’in) nalınlarının, yastığının ve abdest kabının sahibi? Sizin içinizde, Allah’ın Peygamberinin diliyle şeytandan koruduğu kişi yok mu? Sizin içinizde, Peygamber’in sırrının sahibi olup da onu ondan başka kimsenin bilmediği kişi yok mu?”
Sonra dedi ki: “Abdullah, {وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى} ayetini nasıl okurdu?” Ben de ona şöyle okudum: “{وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى * وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى * وَالذَّكَرِ وَالأُنْثَى}”.
Ebû’d-Derdâ dedi ki: “Allah’a yemin olsun ki Resûlullah onu bana, ağzından benim ağzıma olacak şekilde okuttu.”