Ebû’l-Velîd bize rivayet etti; Selm b. Zerîr bize rivayet etti; Ebû Recâ’dan işittim; dedi ki: İmrân b. Husayn bize anlattı:
Onlar bir seferde Peygamber’le birlikteydiler. Gece yol aldılar. Sabahın başlangıcına yakın bir yerde konakladılar; gözlerine uyku bastı ve güneş yükselinceye kadar uyuyakaldılar. İlk uyanan Ebû Bekir’di. Resûlullah, kendi uyanmadıkça uyandırılmazdı. Ömer uyandı. Ebû Bekir onun başında oturdu, tekbir getirip sesini yükseltti; Peygamber uyandı. İndi ve bize sabah namazını kıldırdı.
Topluluktan bir adam ayrıldı, bizimle namaz kılmadı. Peygamber dönünce dedi ki: “Ey falanca! Bizimle namaz kılmana ne engel oldu?”
Adam: “Cünüp oldum” dedi.
Peygamber ona, temiz toprakla teyemmüm etmesini emretti; sonra o da namaz kıldı.
(İmrân devam etti:) Resûlullah beni, önünde bindiği bineğin üzerinde (kendisine yakın) bir yere aldı. Çok şiddetli susadık. Yolda giderken, iki su tulumu arasında ayaklarını sarkıtmış bir kadına rastladık. “Su nerede?” dedik. “Su yok” dedi. “Ailenle su arasındaki mesafe ne kadar?” dedik. “Bir gün bir gece” dedi. “Resûlullah’a git” dedik. “Resûlullah da ne?” dedi. Onu kendi haline bırakamadık, onu Peygamber’e götürdük.
Kadın Peygamber’e, bize anlattığına benzer şeyler anlattı; sadece, kendisinin (çocuklarına) bakan/emanetli (sorumlu) olduğunu da söyledi. Peygamber iki tulumunu getirmelerini emretti; ağızlarına (veya bağ yerlerine) dokundu/meshetti. Kırk susuz adam içtik; doyuncaya kadar içtik. Yanımızdaki bütün kırbaları ve kapları doldurduk. (Kadının tulumları) doluluktan patlayacak gibiydi.
Sonra Peygamber: “Yanınızdakileri getirin” dedi. Ona ekmek kırıntıları ve hurma toplandı. Kadın ailesinin yanına gidince dedi ki: “İnsanların en büyük sihirbazına rastladım; yahut da onların dediği gibi o bir peygamber.”
Allah o oba/topluluğu, bu kadın sayesinde hidayete erdirdi: kadın Müslüman oldu, onlar da Müslüman oldular.