Abdullah bin Yusuf bize rivayet etti.
Mâlik bin Enes bize haber verdi.
Zeyd bin Eslem’den,
Ebû Sâlih es-Semmân’dan,
Ebû Hureyre’den rivayet edildi; Resulullah şöyle dedi:
“Atlar bir kişi için sevaptır, bir kişi için örtüdür, bir kişi için de günahtır.
Sevap olan şu kişinindir: Atlarını Allah yolunda bağlar; onları bir çayırda veya bahçede otlatır. O çayırdan/bahçeden bağlandıkları yerde yedikleri her şey onun için sevap olur. Bağı kopsa da bir-iki tepe aşsa, ayak izleri ve dışkıları ona sevap yazılır. Bir ırmağa uğrayıp içse ve sahibi onları sulamayı amaçlamasa bile bu da ona sevap yazılır. Bu sebeple onun için sevaptır.
Örtü olan şu kişinindir: Atlarını geçim/itibar için (ihtiyaç ve iffet üzere) bağlar; sonra onların boyunlarındaki ve sırtlarındaki Allah hakkını unutmaz. Bu da onun için örtüdür.
Günah olan ise: Atlarını gösteriş, övünme ve İslam ehline karşı düşmanlık için bağlayan kişinindir. Bu da onun için günahtır.”
Resulullah’a eşekler soruldu; şöyle dedi:
“Onlar hakkında bana, şu kapsamlı ve tek başına yeterli ayetten başka bir şey indirilmedi: ‘Kim zerre kadar hayır yaparsa onu görür; kim zerre kadar şer yaparsa onu görür.’”