Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed, Muhammed b. Sinân, İbn Müskân, Mansûr es-Saykal ve Muallâ b. Huneys’ten rivayet etti. Onlar şöyle dediler:
Ebû Abdullah’ın şöyle dediğini işittik:
Resûlullah şöyle buyurdu, Allah Azze ve Celle de şöyle buyurmuştur:
Yapacağım hiçbir işte, mümin kulumun ölümündeki kadar tereddüt etmem. Ben onunla buluşmayı severim, o ise ölümü hoş görmez; bu yüzden onu ölümden uzaklaştırırım. O bana dua eder, ben de duasına cevap veririm; benden ister, ben de ona veririm. Eğer dünyada kullarımdan yalnız bir mümin bulunsaydı, bütün yaratıklarımdan vazgeçer ve onunla yetinirdim. Ona imanından öyle bir ünsiyet verirdim ki hiçbir kimseye karşı yalnızlık ve yabancılık hissetmezdi.