Ali b. İbrahim, Muhammed b. Îsâ, Yûnus ve Ebû’l-Hasan el-İsfahânî’den rivayet etti. Ebû Abdullah şöyle buyurdu: Emirü’l-müminin şöyle buyurdu: “Ne mutlu kendisine önem verilmeyen, insanları tanıyan fakat insanların kendisini tanımadığı her tanınmayan kula; Allah onu kendi katında hoşnutlukla tanır, işte onlar hidayet kandilleridir, her karanlık fitne onların üzerinden açılıp gider, onlar için her rahmet kapısı açılır; onlar sır saçan yaygaracılar da değildir, kaba ve gösterişçi kimseler de değildir.” Yine şöyle buyurdu: “Hayır söyleyin ki onunla tanınasınız, hayır işleyin ki onun ehlinden olasınız; aceleci ve sır saçıcı olmayın, çünkü sizin hayırlılarınız, kendilerine bakıldığında Allah’ı hatırlatan kimselerdir; kötüleriniz ise söz taşıyarak dolaşanlar, sevenlerin arasını ayıranlar ve suçsuz kimselerde kusur arayanlardır.”