Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed b. Îsâ, İbn Ebî Umeyr, Ebû Ali Sâhibü’l-Kilel, Ebân b. Tağlib ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Ebân şöyle dedi: “Ebû Abdullah ile tavaf ediyordum; arkadaşlarımızdan, bir ihtiyacı için onunla gitmemi istemiş olan bir adam bana göründü ve bana işaret etti. Ebû Abdullah’ı bırakıp ona gitmekten hoşlanmadım. Ben tavaf ederken tekrar bana işaret etti; Ebû Abdullah onu gördü ve, ‘Ey Ebân, bu seni mi istiyor?’ dedi. Ben, ‘Evet’ dedim. ‘Kimdir o?’ diye sordu. ‘Arkadaşlarımızdan bir adamdır’ dedim. ‘Senin üzerinde bulunduğun şeyin benzeri üzerinde midir?’ dedi. ‘Evet’ dedim. ‘Öyleyse ona git’ buyurdu. Ben, ‘Tavafı keseyim mi?’ dedim. ‘Evet’ buyurdu. ‘Farz tavaf olsa bile mi?’ dedim. ‘Evet’ buyurdu. Ben de onunla gittim. Sonra daha sonra Ebû Abdullah’ın yanına girdim ve ona, ‘Bana müminin mümin üzerindeki hakkını haber ver’ dedim. O, ‘Ey Ebân, bunu bırak, bunu isteme’ buyurdu. Ben, ‘Hayır, sana feda olayım’ dedim ve bunu tekrar tekrar sordum. Bunun üzerine, ‘Ey Ebân, malının yarısını onunla paylaşırsın’ buyurdu. Sonra bana baktı ve içimde oluşan şeyi gördü de şöyle buyurdu: ‘Ey Ebân, Allah’ın kendilerini başkalarına tercih edenleri andığını bilmiyor musun?’ Ben, ‘Evet, sana feda olayım’ dedim. Buyurdu ki: ‘Sen onunla malını paylaştığında henüz onu kendine tercih etmiş olmazsın; sen ve o eşit olmuş olursunuz. Onu ancak diğer yarıdan da ona verdiğinde kendine tercih etmiş olursun.’”