Ali b. İbrahim, babası, Hammâd b. Îsâ, İbrahim b. Ömer el-Yemânî ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti ki şöyle buyurdu: “Müslümanın Müslüman üzerindeki hakkı, kendisi tokken kardeşinin aç kalmaması, kendisi suya kanmışken kardeşinin susuz kalmaması ve kendisi giyinikken kardeşinin çıplak kalmamasıdır. Müslümanın Müslüman kardeşi üzerindeki hakkı ne kadar büyüktür! Kardeşin için kendin için sevdiğini sev; muhtaç olduğunda ondan iste, o senden isterse ona ver. Ona hayır yapmaktan usanma, o da sana hayır yapmaktan usanmasın. Ona dayanak ol; çünkü o da sana dayanak olur. O yokken onun gıyabında hakkını koru; hazır olduğunda onu ziyaret et, ona saygı göster ve ikram et. Çünkü o sendendir, sen de ondansın. Eğer sana dargınsa, gönlünü alıp hoşnutluğunu istemeden ondan ayrılma. Ona bir hayır ulaşırsa Allah’a hamdet; bir belaya uğrarsa ona destek ol; ona karşı bir tuzak kurulursa ona yardım et. Bir kimse kardeşine ‘öf’ dediğinde aralarındaki dostluk kesilir; ona ‘sen benim düşmanımsın’ dediğinde ikisinden biri inkâra düşer; onu itham ettiğinde ise iman onun kalbinde tuzun suda eridiği gibi erir.” Ayrıca şöyle dediği bana ulaştı: “Müminin nuru gök ehline, göğün yıldızlarının yer ehline parladığı gibi parlar.” Yine şöyle buyurdu: “Mümin Allah’ın dostudur; O’na yardım eder, O’nun için iş yapar, O’nun hakkında haktan başka bir şey söylemez ve O’ndan başkasından korkmaz.”