Muhammed b. Yahyâ, Ali b. Hakem, Abdullah b. Bükeyr el-Hecerî, Muallâ b. Huneys ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Muallâ şöyle dedi: “Ona, Müslümanın Müslüman üzerindeki hakkı nedir?” dedim. Şöyle buyurdu: “Onun yedi zorunlu hakkı vardır; bunlardan her biri onun üzerinde vaciptir. Bunlardan birini ihmal ederse Allah’ın dostluğundan ve itaatinden çıkar ve Allah’ın onda bir nasibi kalmaz.” Dedim ki: “Sana feda olayım, bunlar nelerdir?” Buyurdu ki: “Ey Muallâ, ben sana şefkat duyuyorum; ihmal etmenden, korumamandan, bilip de amel etmemenden korkuyorum.” Dedim ki: “Güç ancak Allah iledir.” Buyurdu ki: “Bunların en kolayı, kendin için sevdiğini onun için de sevmen ve kendin için hoş görmediğini onun için de hoş görmemendir. İkinci hak, onun öfkesinden sakınman, hoşnutluğunu araman ve emrine itaat etmendir. Üçüncü hak, ona canınla, malınla, dilinle, elinle ve ayağınla yardım etmendir. Dördüncü hak, onun gözü, yol göstericisi ve aynası olmandır. Beşinci hak, sen tokken onun aç kalmaması, sen suya kanmışken onun susuz kalmaması ve sen giyinikken onun çıplak kalmamasıdır. Altıncı hak, senin hizmetçin olup kardeşinin hizmetçisi yoksa hizmetçini gönderip onun elbiselerini yıkatman, yemeğini yaptırman ve yatağını hazırlatmandır. Yedinci hak, yeminini yerine getirmen, davetine icabet etmen, hastasını ziyaret etmen, cenazesinde bulunman ve onun bir ihtiyacı olduğunu bildiğinde, onu senden istemeye mecbur bırakmadan hemen ihtiyacını gidermeye koşmandır. Bunu yaptığında kendi dostluğunu onun dostluğuna, onun dostluğunu da kendi dostluğuna bağlamış olursun.”