Ashabımızdan bir grup, Ahmed b. Muhammed’den; o Ali b. Hadîd’den; o Mansûr b. Yûnus’tan; o Hâris b. Muğîre’den veya onun babasından; o da Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Ravi şöyle dedi: Ona, “Lokman’ın vasiyetinde ne vardı?” diye sordum. Buyurdu ki: “Onda hayret verici şeyler vardı. Onun içindeki en hayret verici şey ise oğluna şöyle demesiydi: Allah Azze ve Celle’den öyle bir korkuyla kork ki, iki ağırlığın iyiliğiyle O’na gelmiş olsan bile sana azap edeceğini düşünesin; Allah’tan öyle bir ümitle ümit et ki, iki ağırlığın günahlarıyla O’na gelmiş olsan bile sana merhamet edeceğini düşünesin.” Sonra Ebû Abdullah şöyle buyurdu: “Babam derdi ki: Mümin bir kul yoktur ki kalbinde iki nur bulunmasın: korku nuru ve ümit nuru. Bu tartılsa ötekinden fazla gelmez, öteki tartılsa bundan fazla gelmez.”