Muhammed b. Yahyâ, Muhammed b. Hasan’dan; o bazı ashabımızdan; o Abbâd b. Ya‘kûb er-Revâcinî’den; o Saîd b. Abdurrahman’dan rivayet etti. O şöyle dedi: “Ben Yenbu‘da Musa b. Abdullah ile birlikteydim. Bazı yolculuklarımda nafakam tükenmişti. Hüseyin’in evlatlarından biri bana, ‘Başına gelen bu iş için kimden ümit bekliyorsun?’ dedi. Ben, ‘Musa b. Abdullah’tan’ dedim. O, ‘Öyleyse ihtiyacın karşılanmaz ve isteğin başarıya ulaşmaz’ dedi. Ben, ‘Bu neden?’ dedim. O, ‘Çünkü babalarımın bazı kitaplarında Allah Azze ve Celle’nin şöyle buyurduğunu gördüm’ dedi ve önceki rivayetin benzerini zikretti. Bunun üzerine ben, ‘Ey Resûlullah’ın evladı! Bunu bana yazdır’ dedim. O da bana yazdırdı. Ben de, ‘Allah’a yemin olsun, bundan sonra ondan hiçbir ihtiyaç istemeyeceğim’ dedim.”