Hüseyin b. Muhammed, Muallâ b. Muhammed’den; o Ali b. Esbât’tan rivayet etti. O şöyle dedi:
Ebû’l-Hasan er-Rızâ’nın şöyle buyurduğunu işittim:
“Allah’ın, ‘Altında onlar için bir hazine vardı’ (Kehf 82) buyurduğu hazinenin içinde şu yazılıydı:
‘Rahmân ve Rahîm olan Allah’ın adıyla.
Ölüme yakîn ettiği hâlde nasıl sevinebilen kimseye şaşarım. Kadere yakîn ettiği hâlde nasıl hüzünlenen kimseye şaşarım. Dünyayı ve onun insanları arasında sürekli el değiştirmesini gördüğü hâlde nasıl ona güvenip dayanan kimseye şaşarım.’
Allah’ı tanıyan kimseye yaraşan, O’nun hükmü hakkında Allah’ı suçlamaması ve rızkını vermekte geciktiğini düşünmemesidir.”
Ravi dedi ki:
“Size feda olayım, bunu yazmak istiyorum” dedim. Bunun üzerine Allah’a yemin olsun ki mürekkep hokkasını önüme koymak için elini uzattı. Ben de elini tuttum, öptüm, hokkayı alıp bunları yazdım.