Muhammed b. Yahyâ → Ahmed b. Muhammed → Ali b. Hakem → Dâvûd el-İclî → Zürâre → Humrân → Ebû Ca‘fer’den nakletti:
Allah Tebâreke ve Teâlâ mahlûkatı yarattığı zaman tatlı bir su ve tuzlu, acı bir su yarattı. İki su birbirine karıştı. Sonra yeryüzünün yüzeyinden bir çamur aldı ve onu şiddetle yoğurdu. Sağ taraftakilere, onlar yürüyen zerreler gibiyken: “Esenlik içinde cennete gidin” buyurdu. Sol taraftakilere de: “Ateşe gidin; aldırmam” buyurdu. Sonra: “Ben sizin Rabbiniz değil miyim?” buyurdu. Onlar: “Evet, şahit olduk” dediler; “Kıyamet günü: Biz bundan habersizdik, demeyesiniz diye.” (A‘râf 172)
Sonra peygamberlerden ahit aldı ve şöyle buyurdu: “Ben sizin Rabbiniz değil miyim? Bu Muhammed benim resulüm değil midir? Bu Ali müminlerin emiri değil midir?” Onlar: “Evet” dediler. Böylece nübüvvet onlar için sabit oldu. Ulu’l-azm peygamberlerden de şu ahdi aldı: “Ben sizin Rabbinizim, Muhammed benim resulümdür, Ali müminlerin emiridir, ondan sonraki vasileri benim işimin velileridir ve ilmimin hazinedarlarıdır. Mehdi ile dinime yardım edeceğim, onunla devletimi ortaya çıkaracağım, onunla düşmanlarımdan intikam alacağım ve onun vasıtasıyla bana isteyerek ve istemeyerek ibadet edilecektir.” Onlar: “Ey Rabbimiz, ikrar ettik ve şahit olduk” dediler. Âdem inkâr etmedi, fakat ikrar da etmedi. Böylece Mehdi hakkında kesin azim bu beş kişi için sabit oldu. Âdem’in ise onu ikrar etme hususunda azmi olmadı. Bu, Allah Azze ve Celle’nin şu sözüdür: “Andolsun, daha önce Âdem’e ahit vermiştik; fakat unuttu ve onda bir azim bulmadık.” (Tâhâ 115) Buyurdu ki: Buradaki anlam, onun terk etmesidir. Sonra bir ateşin yakılmasını emretti; ateş alevlendirildi. Sol taraftakilere: “Ona girin” buyurdu. Onlar korktular. Sağ taraftakilere: “Ona girin” buyurdu. Onlar girdiler ve ateş onlar için serinlik ve esenlik oldu. Sol taraftakiler: “Ey Rabbimiz, bizi bağışla, bize mühlet ver” dediler. Buyurdu: “Size mühlet verdim; gidin ve girin.” Fakat onlar korktular. İşte orada itaat, velâyet ve isyan sabit oldu.