Ali b. Muhammed, Sa‘d b. Abdullah’tan rivayet etti. Dedi ki: Hasan b. Nadr, Ebu Sıdâm ve bir topluluk, Ebu Muhammed’in vefatından sonra vekillerin ellerinde bulunan şeyler hakkında konuştular ve araştırmak istediler. Hasan b. Nadr, Ebu Sıdâm’a geldi ve, “Ben haccetmek istiyorum” dedi. Ebu Sıdâm ona, “Bu yılı ertele” dedi. Hasan b. Nadr ona, “Ben rüyamda korkuya kapılıyorum; mutlaka çıkmam gerekir” dedi. Ahmed b. Ya‘lâ b. Hammâd’a vasiyet etti, nâhiyeye bir mal vasiyet etti ve ona, “Onun ortaya çıkmasından sonra elden ele olmadıkça hiçbir şeyi çıkarma” diye emretti.
Hasan dedi ki: Bağdat’a varınca bir ev kiraladım ve oraya indim. Vekillerden biri bana elbiseler ve dinarlar getirdi, onları yanımda bıraktı. Ona, “Bu nedir?” dedim. O, “Gördüğün şeydir” dedi. Sonra bir başkası bunun benzerini getirdi, ardından bir başkası; nihayet evi doldurdular. Sonra Ahmed b. İshak yanında bulunan her şeyi getirdi. Şaşırdım ve düşünceli kaldım. Sonra bana adamın yazısı ulaştı: “Günün şu kadar vakti geçince yanındakini taşı.” Ben de yola çıktım, yanımdakini taşıdım. Yolda altmış adamıyla yol kesen bir eşkıya vardı; onun yanından geçtim ve Allah beni ondan kurtardı.
Asker’e vardım ve konakladım. Bana, “Yanındakini taşı” diye bir yazı ulaştı. Onu hamalların yük kaplarına yerleştirdim. Dehlize ulaştığımda orada siyah bir adam ayakta duruyordu. Bana, “Sen Hasan b. Nadr mısın?” dedi. “Evet” dedim. “Gir” dedi. Eve girdim, bir odaya girdim ve hamalların yük kaplarını boşalttım. Odanın bir köşesinde çokça ekmek vardı. Her hamala iki somun verdi ve onlar çıkarıldılar. Bir de baktım ki üzerinde perde bulunan bir oda var. Oradan bana şöyle seslenildi: “Ey Hasan b. Nadr! Allah’ın sana verdiği nimetten dolayı Allah’a hamdet ve sakın şüphe etme; şeytan senin şüphe etmeni isterdi.” Bana iki elbise çıkarıldı ve, “Bunları al; bunlara ihtiyaç duyacaksın” denildi. Onları aldım ve çıktım.
Sa‘d dedi ki: Hasan b. Nadr döndü ve Ramazan ayında öldü; o iki elbiseyle kefenlendi.