Ahmed b. Mihran, Muhammed b. Ali’den, o Seyf b. Amîre’den, o İshak b. Ammar’dan rivayet etti.
İshak b. Ammar dedi ki: Salih kulun bir adama kendi ölümünü haber verdiğini işittim; içimden, “Demek ki o, Şiilerinden olan kişinin ne zaman öleceğini biliyor” dedim. Bunun üzerine bana öfkeliye benzer bir şekilde dönüp, “Ey İshak, Rüşeyd el-Hecrî ölümlerin ve belaların bilgisini bilirdi; imam ise bunu bilmeye daha layıktır” dedi. Sonra, “Ey İshak, yapacağını yap; çünkü ömrün tükenmiştir, iki yıl içinde öleceksin; kardeşlerin ve aile halkın da senden sonra ancak kısa bir süre kalacak, sonra söz birlikleri dağılacak, birbirlerine hainlik edecekler, öyle ki düşmanları onlara sevinecek; işte senin içinden geçen buydu” dedi. Ben, “Göğsümde beliren şeyden dolayı Allah’tan bağışlanma dilerim” dedim. İshak bu meclisten sonra ancak kısa bir süre kaldı, sonra öldü; onların üzerinden de az bir zaman geçti ki Ammar oğulları insanların mallarıyla ayağa kalktılar ve iflas ettiler.