Yezid el-Künasî dedi ki: Ebû Cafer’e sordum: “Meryem oğlu Îsâ beşikte konuştuğu sırada, kendi zamanının halkı üzerinde Allah’ın hücceti miydi?” Dedi ki: “O gün, gönderilmiş olmayan bir peygamber ve Allah’ın hüccetiydi. Onun şu sözünü duymuyor musun: ‘Ben Allah’ın kuluyum; bana kitabı verdi ve beni peygamber kıldı. Nerede olursam olayım beni mübarek kıldı; yaşadığım müddetçe bana namazı ve zekâtı emretti.’ (Meryem 30-31)”
Dedim ki: “O hâlde o durumda, beşikte iken Zekeriyyâ üzerinde de Allah’ın hücceti miydi?” Dedi ki: “Îsâ o durumda insanlar için bir ayet ve Meryem için Allah’tan bir rahmetti; çünkü konuştu ve onun adına açıklamada bulundu. O durumda sözünü duyan kimselere karşı peygamber ve hüccetti. Sonra sustu ve iki yıl geçinceye kadar konuşmadı. Îsâ’nın iki yıl süren sükûtundan sonra insanlar üzerinde Allah’ın hücceti Zekeriyyâ idi. Sonra Zekeriyyâ öldü; oğlu Yahyâ kitabı ve hikmeti ondan miras aldı, o küçük bir çocuktu. Allah’ın şu sözünü duymuyor musun: ‘Ey Yahyâ! Kitabı kuvvetle tut. Biz ona çocuk iken hüküm verdik.’ (Meryem 12)”
“Îsâ yedi yaşına ulaştığında, Allah kendisine vahyettiği zaman peygamberlik ve risaletle konuştu. Böylece Îsâ, Yahyâ ve bütün insanlar üzerinde hüccet oldu. Ey Ebû Hâlid! Allah, Âdem’i yaratıp yeryüzüne yerleştirdiği günden beri yeryüzü, insanlar üzerinde Allah’ın hücceti olmaksızın tek bir gün bile kalmaz.”
Dedim ki: “Sana feda olayım, Ali, Allah ve Resulü tarafından bu ümmet üzerine, Allah Resulünün hayatında hüccet miydi?” Dedi ki: “Evet; onu insanlar için ayağa kaldırdığı, onu bir alamet olarak diktiği, onları onun velayetine çağırdığı ve onlara ona itaati emrettiği gün.”
Dedim ki: “Ali’ye itaat, Allah Resulünün hayatında ve onun vefatından sonra insanlar üzerine farz mıydı?” Dedi ki: “Evet. Fakat o sustu, Allah Resulüyle birlikte konuşmadı. Allah Resulünün hayatında, ümmeti ve Ali üzerinde itaat Allah Resulüneydi. Allah Resulünün vefatından sonra ise Allah ve Resulü tarafından bütün insanlar üzerine itaat Ali’yeydi. Ali hikmet sahibi ve âlimdi.”