Ali b. İbrahim, Hasan b. Mûsâ el-Haşşâb’dan, o Abdullah b. Mûsâ’dan, o Abdullah b. Bükeyr’den, o Zürâre’den rivayet etti. Zürâre şöyle dedi: Ebû Abdullah’ın şöyle dediğini işittim: “Gencin kıyamından önce bir gaybeti olacaktır.” Ben, “Niçin?” dedim. O, “Korkar” dedi ve eliyle karnına işaret etti. Sonra şöyle dedi: “Ey Zürâre, o beklenendir; doğumu hakkında şüpheye düşülecek olan odur. Onlardan kimi ‘babası ardında halef bırakmadan öldü’ diyecek, kimi ‘ana rahminde bir yüktür’ diyecek, kimi de ‘babasının ölümünden iki yıl önce doğdu’ diyecektir. O beklenendir; fakat Allah şiayı imtihan etmeyi sever. İşte o zaman batıl ehli şüpheye düşer.” Ben, “Sana feda olayım, eğer o zamanı idrak edersem ne yapayım?” dedim. O şöyle dedi: “Ey Zürâre, o zamanı idrak ettiğinde şu duayı oku: ‘Allah’ım, bana kendini tanıt; çünkü sen bana kendini tanıtmazsan peygamberini tanımam. Allah’ım, bana elçini tanıt; çünkü sen bana elçini tanıtmazsan hüccetini tanımam. Allah’ım, bana hüccetini tanıt; çünkü sen bana hüccetini tanıtmazsan dinimden saparım.’” Sonra şöyle dedi: “Ey Zürâre, Medine’de bir gencin öldürülmesi mutlaka olacaktır.” Ben, “Sana feda olayım, onu Süfyânî’nin ordusu öldürmeyecek mi?” dedim. O şöyle dedi: “Hayır, onu filanoğulları hanedanının ordusu öldürecektir; gelir, Medine’ye girer, genci alır ve onu öldürür. Onu azgınlık, düşmanlık ve zulümle öldürdüklerinde onlara mühlet verilmez; işte o zaman Allah’ın izniyle ferahı bekleyin.”