Muhammed b. Hasan, Sehl b. Ziyâd’dan, o Muhammed b. Îsâ’dan, o Safvân b. Yahyâ’dan, o Sabbâh el-Ezrak’tan, o Ebû Basîr’den rivayet etti. Ebû Basîr şöyle dedi: Ebû Cafer’e, “Muhtâriyye’den bir adam bana rastladı ve Muhammed b. Hanefiyye’nin imam olduğunu iddia etti” dedim. Bunun üzerine Ebû Cafer öfkelendi ve sonra şöyle buyurdu: “Ona şöyle demedin mi?” Ben, “Hayır, Allah’a yemin olsun, ne söyleyeceğimi bilemedim” dedim. O şöyle buyurdu: “Ona şöyle demeliydin: Resulullah Ali’ye, Hasan’a ve Hüseyin’e vasiyet etti. Ali gidince Hasan’a ve Hüseyin’e vasiyet etti. Eğer bunu onlardan uzaklaştırmaya kalksaydı, onlar ona, ‘Biz de senin gibi vasiyiz’ derlerdi; o bunu yapacak değildi. Hasan da Hüseyin’e vasiyet etti. Eğer onu Hüseyin’den uzaklaştırmaya kalksaydı, Hüseyin, ‘Ben de Resulullah’tan ve babamdan senin gibi vasiyim’ derdi; o da bunu yapacak değildi. Allah aziz ve celil, ‘Akrabalık bakımından yakın olanlar birbirlerine daha evladır’ buyurmuştur. Bu hüküm bizim ve oğullarımız hakkındadır.”