Ashabımızdan bir topluluk, Ahmed b. Muhammed b. Hâlid’den, o da babasından, o da Nadr b. Süveyd’den, o da Yahyâ b. İmrân el-Halebî’den, o da Muallâ b. Osman’dan, o da Ali b. Hanzala’dan rivayet etti. Ebû Abdullah şöyle buyurdu:
“Mutlu kimse bazen bedbahtların yolunda yürütülür; öyle ki insanlar, ‘Bu kişi onlara ne kadar benziyor, hatta onlardan biridir’ derler. Sonra mutluluk ona yetişir. Bedbaht kimse de bazen mutlu kimselerin yolunda yürütülür; öyle ki insanlar, ‘Bu kişi onlara ne kadar benziyor, hatta onlardan biridir’ derler. Sonra bedbahtlık ona yetişir. Allah’ın mutlu olarak yazdığı kimseye, dünyadan bir devenin iki sağımı arasındaki süre kadar zaman kalmış olsa bile, sonunda mutlulukla hükmedilir.”