Kuteybe b. Saîd bize rivayet etti; Yakub b. Abdurrahman bize rivayet etti; Ebû Hâzim dedi ki:
Sehl b. Sa‘d bana haber verdi:
Resulullah Hayber günü şöyle buyurdu:
“Yarın bu sancağı öyle bir adama vereceğim ki Allah onun eliyle fetih verecek; o Allah’ı ve elçisini sever; Allah ve elçisi de onu sever.”
Sehl dedi ki: İnsanlar gece boyunca “Sancak hangimize verilecek?” diye konuşup durdular.
Sabah olunca insanların hepsi Resulullah’a erken geldiler; hepsi kendisine verilmesini umuyordu.
Resulullah: “Ali b. Ebî Tâlib nerede?” dedi.
“Ey Allah’ın elçisi! Gözleri ağrıyor.” denildi.
“Onu çağırın.” buyurdu.
Ali getirildi. Resulullah onun gözlerine tükürdü ve onun için dua etti; Ali iyileşti, sanki hiç ağrısı yokmuş gibi oldu.
Sonra sancağı ona verdi. Ali: “Ey Allah’ın elçisi! Onlarla, bizim gibi oluncaya kadar savaşayım mı?” dedi.
Resulullah şöyle buyurdu:
“Ağır ağır ilerle; onların sahasına ininceye kadar (acele etmeden) devam et. Sonra onları İslam’a çağır ve Allah’ın hakkı olarak üzerlerine düşen şeyleri onlara bildir. Allah’a yemin olsun ki, Allah’ın senin aracılığınla bir tek kişiyi doğru yola iletmesi, senin için kırmızı develere sahip olmaktan daha hayırlıdır.”