Abdullah b. Muhammed bize rivayet etti; Süfyan bize rivayet etti; dedi ki:
Zührî bu hadisi anlatırken onu işittim; bir kısmını ezberledim. Ma‘mer, Urve b. Zübeyr’den; o da Misver b. Mahreme ve Mervân b. Hakem’den (bana) bunu sağlamlaştırdı. İkisi anlatıyorlardı; biri diğerinin rivayetine ekleme yapıyordu:
Peygamber Hudeybiye yılında ashabından bin küsur kişiyle çıktı. Zülhuleyfe’ye gelince kurbanlığı nişanladı, işaretledi ve umre için oradan ihrama girdi. Huzâa’dan bir gözcü de gönderdi.
Peygamber yürüdü; Ğadîrü’l-Eştât’a gelince gözcüsü geldi ve dedi ki: “Kureyş senin için topluluklar topladı; Ahâbiş’i de senin aleyhine topladı. Seninle savaşacaklar, seni Beyt’ten (Kâbe’den) alıkoyacaklar ve engelleyecekler.”
Bunun üzerine Peygamber dedi ki: “Ey insanlar! Bana görüş bildirin: Şu kimselerin—bizi Beyt’ten engellemek isteyenlerin—çoluk çocuklarının üzerine yönelsek ne dersiniz? Eğer (bize) gelirlerse Allah onların (müşriklerin) gözünü oymuş/kuvvetini kırmış olur. Gelmezlerse onları yoksun bırakılmış halde bırakırız.”
Ebû Bekir dedi ki: “Ey Allah’ın elçisi! Sen bu Beyt’i hedefleyerek çıktın; kimseyi öldürmek ya da kimseyle savaşmak istemiyorsun. Öyleyse ona yönel. Kim bizi ondan alıkoyarsa onunla savaşırız.”
Peygamber dedi ki: “Allah’ın adıyla yürüyün.”