Amr b. Ali bana rivayet etti; Ebû Âsım bize rivayet etti; Hanzala b. Ebî Süfyân bize haber verdi; Saîd b. Mînâ dedi ki:
“Câbir b. Abdullah’ı şöyle derken işittim: ‘Hendek kazılınca Peygamber’de şiddetli bir açlık gördüm. Eşime döndüm ve: “Yanında bir şey var mı? Çünkü Allah’ın elçisinde şiddetli bir açlık gördüm” dedim. Bana içinde bir sâ‘ arpa bulunan bir torba çıkardı. Bizde de evcil küçük bir hayvan vardı; onu kestim. O da arpayı öğüttü; ben işimi bitirince o da işini bitirdi. Onu tenceresinde parçalara ayırıp koydum. Sonra Allah’ın elçisine gitmek üzere döndüm. Eşim dedi ki: “Beni Allah’ın elçisi ve yanındakilerin yanında mahcup etme!”’
Ben yanına geldim ve ona gizlice: “Ey Allah’ın elçisi, biz küçük bir hayvan kestik; elimizde olan bir sâ‘ arpayı da öğüttük. Sen ve yanındaki bir grup gelsene” dedim. Peygamber yüksek sesle seslendi ve: “Ey hendek ehli! Câbir bir yemek hazırladı; haydi buyurun!” dedi.
Sonra Allah’ın elçisi: “Ben gelinceye kadar tencerenizi sakın indirmeyin, hamurunuzu da sakın pişirmeyin” dedi. Ben geldim, Allah’ın elçisi de insanların önünde geldi; ben eşimin yanına vardım. Eşim: “Senin yüzünden, senin yüzünden!” dedi. Ben: “Sana dediğini yaptım” dedim.
O, Peygamber’e hamuru çıkardı. Peygamber hamurun içine tükürdü ve bereket diledi. Sonra tenceremize yöneldi, ona da tükürdü ve bereket diledi. Sonra: “Bir ekmekçi çağır; benimle birlikte ekmek pişirsin. Tencerenizden kepçeyle al; ama tencereyi indirmeyin” dedi.
Onlar bin kişiydi. Allah’a yemin ederim ki yediler, bırakıp döndüler; tenceremiz kaynıyor olduğu gibi kaldı; hamurumuz da pişiriliyor olduğu gibi kaldı.’”