Ferve b. Ebî’l-Mağrâ bana rivayet etti; Ali b. Müshir bize haber verdi; Hişâm’dan; babasından; Âişe’den:
Âişe dedi ki: Araplardan bir topluluğa ait siyah bir kadın Müslüman oldu. Mescitte onun için küçük bir barınak vardı. Yanımıza gelir, bizimle konuşurdu. Konuşması bitince şöyle derdi:
“Vişah (kuşak) günü, Rabbimizin şaşırtıcı işlerindendir! Bilin ki O, beni küfür beldesinden kurtardı!”
Bunu çok söyleyince Âişe ona: “Vişah günü nedir?” dedi.
Kadın dedi ki: “Bizim aileden bir cariye dışarı çıktı; üzerinde deriden bir vişah vardı, düştü. Bir çaylak onu et sandı, alıp götürdü. Bana iftira ettiler, beni işkence ettiler; hatta işi o noktaya getirdiler ki mahrem yerimi bile aradılar. Ben büyük sıkıntı içindeyken çaylak geldi, başlarımızın hizasına kadar yaklaştı ve onu (vişahı) bıraktı. Onlar onu aldılar. Ben de dedim ki: ‘İşte beni bununla suçladınız; ben ondan uzağım, suçsuzum.’”