Buhari 3834

Ebû Nu‘mân bize rivayet etti; Ebû Avâne bize rivayet etti; Beyân Ebû Bişr’den; Kays b. Ebî Hâzım’dan:
Kays dedi ki: Ebû Bekir, Ahmes’ten Zeyneb denilen bir kadının yanına girdi; onu konuşmaz halde gördü. “Niye konuşmuyor?” dedi.
“Susarak hac yaptı.” dediler.
Ebû Bekir ona: “Konuş! Bu helal değildir; bu cahiliye işidir.” dedi.
Kadın konuştu ve “Sen kimsin?” dedi.
Ebû Bekir: “Muhacirlerden bir adamım.” dedi.
Kadın: “Muhacirlerin hangisinden?” dedi.
Ebû Bekir: “Kureyş’ten.” dedi.
Kadın: “Kureyş’in hangisinden?” dedi.
Ebû Bekir: “Çok soru soruyorsun; ben Ebû Bekir’im.” dedi.
Kadın: “Cahiliyeden sonra Allah’ın getirdiği bu salih iş (düzen) üzerinde ne kadar kalacağız?” dedi.
Ebû Bekir: “İmamlarınız sizi dosdoğru götürdükçe bunun üzerinde kalırsınız.” dedi.
Kadın: “İmamlar nedir?” dedi.
Ebû Bekir: “Kavminde, onlara emreden ve onların da itaat ettiği başlar ve eşraf yok muydu?” dedi.
Kadın: “Vardı.” dedi.
Ebû Bekir: “İşte onlar insanların başındaki kimselerdir.” dedi.