Mûsâ b. İsmâil bize rivayet etti; Mu‘temir, babasından (naklen) rivayet etti; (babası) Ebû Osman’dan rivayet etti: Ebû Osman ona, Abdurrahman b. Ebî Bekir’in şöyle anlattığını söyledi:
“Suffe ehli fakir kimselerdi. Peygamber bir keresinde şöyle dedi: ‘Kimin yanında iki kişilik yemek varsa üçüncü birini de götürsün. Kimin yanında dört kişilik yemek varsa beşinci ya da altıncıyı da götürsün.’ (Buna benzer bir şey söyledi.)
Ebû Bekir üç kişi getirdi; Peygamber on kişi götürdü. Ebû Bekir (evine) üç kişiyle geldi. (Râvi der ki:) O üç kişi; ben, babam, annem — ayrıca eşim ve hizmetçim dedi mi demedi mi bilmiyorum — bizim ev ile Ebû Bekir’in evi arasında (misafirler olarak) kaldılar.
Ebû Bekir Peygamber’in yanında akşam yemeği yedi; sonra yatsı namazını kılıncaya kadar kaldı; sonra döndü. Peygamber akşam yemeğini yiyinceye kadar (evinde) gecikti; geceden Allah’ın dilediği kadar bir süre geçtikten sonra geldi.
Eşi ona: ‘Misafirlerinden, ya da misafirinden seni alıkoyan neydi?’ dedi.
O: ‘Onlara yemek yedirdin mi?’ dedi.
O: ‘Sen gelinceye kadar yemeyi reddettiler. Önlerine sunuldu ama kabul etmediler’ dedi.
Ben (râvi) gidip saklandım. Ebû Bekir: ‘Ey gınser!’ dedi. Sertçe azarladı ve sövdü. ‘Yiyin!’ dedi; kendisi de ‘Bundan asla yemem!’ dedi.
Allah’a yemin olsun ki biz bir lokma aldıkça, onun altından daha fazlası artıyordu; sonunda hepsi doydu. Yemek, baştakinden daha fazla oldu. Ebû Bekir baktı; (yemek) aynıydı ya da daha da fazlaydı. Eşine dedi ki: ‘Ey Benî Firâs’ın kız kardeşi!’
Eşi dedi ki: ‘Hayır, gözümün nuru hakkı için; şimdi üç kat daha fazla.’
Ebû Bekir ondan yedi ve dedi ki: ‘Bu, şeytandandı’ (yani ettiği yemindi). Sonra bir lokma daha yedi. Sonra onu Peygamber’e götürdü; sabah olunca Peygamber’in yanında (duruyordu).
Bizimle bir topluluk arasında (kabile) arasında bir anlaşma vardı; süre dolunca ayrıldık. On iki kişi dağıldık; her birinin yanında bazı kimseler vardı; her birinin yanında kaç kişi olduğunu Allah daha iyi bilir. (Sonra) onlarla birlikte (bu yemekten) gönderdi. Hepsi ondan yediler.” (Buna benzer dedi.)
(Devamında) başkası da “Bunu (o kişiyi) önderlikten tanıdık” der.