Abdân bize rivayet etti. Abdullah bize haber verdi; Yûnus’tan; Zührî’den. Zührî dedi ki: Sâlim b. Abdullah bana haber verdi: İbn Ömer ona haber verdi ki:
Ömer, Peygamberle birlikte bir grup içinde İbn Sayyâd’ın bulunduğu tarafa gitti. Onu Benî Mağâle’nin kalesinin yanında çocuklarla oynarken buldular. İbn Sayyâd ergenliğe yaklaşmıştı; Peygamber elini ona vuruncaya kadar fark etmedi. Sonra Peygamber, İbn Sayyâd’a: “Benim Allah’ın elçisi olduğuma şahitlik eder misin?” dedi.
İbn Sayyâd ona baktı ve: “Senin ümmi(ler)in elçisi olduğuna şahitlik ederim” dedi.
İbn Sayyâd Peygambere: “Sen benim Allah’ın elçisi olduğuma şahitlik eder misin?” dedi. Peygamber bunu reddetti ve: “Allah’a ve elçilerine iman ettim” dedi.
Peygamber ona: “Ne görüyorsun?” dedi.
İbn Sayyâd: “Bana doğru söyleyen de gelir, yalancı da gelir” dedi.
Peygamber: “İşin sana karıştırılmış” dedi.
Sonra Peygamber ona: “Ben senin için bir şey gizledim” dedi.
İbn Sayyâd: “O, duh(=duman)!” dedi.
Peygamber: “Defol! Haddini aşamayacaksın” dedi.
Ömer: “Bırak beni, ey Allah’ın elçisi; boynunu vurayım” dedi.
Peygamber: “Eğer o ise, sen ona musallat olamayacaksın; eğer o değilse, onu öldürmende senin için hayır yoktur” dedi.
Sâlim dedi ki: Sonra İbn Ömer’i şöyle derken işittim: Bundan sonra Allah’ın elçisi ve Übeyy b. Ka‘b, İbn Sayyâd’ın bulunduğu hurmalığa gittiler. Peygamber, İbn Sayyâd kendisini görmeden önce ondan bir şey işitmek için gizlice yaklaşmak istiyordu. Peygamber onu, üzerinde kendi örtüsü olduğu hâlde uzanmışken gördü; onda bir “mırıldanma / uğultu” vardı. İbn Sayyâd’ın annesi, Peygamberi hurma gövdeleriyle sakınırken gördü ve İbn Sayyâd’a — onun adı “Sâfî” idi —: “Sâfî! İşte Muhammed!” dedi.
İbn Sayyâd sıçrayıp doğruldu. Peygamber: “Onu bıraksaydı (konuşması) apaçık olurdu” dedi.
Şuayb rivayetinde: “Onda bir ramrame (mırıltı), yahut zamzame (mırıltı) vardı” dedi.
İshak el-Kelbî ve Ukayl “ramrame” dedi. Ma‘mer ise “ramze” dedi.