Bize Kuteybe rivayet etti. Dedi ki: Bize Abdurrahman b. Ebî’l-Mevâlî, Muhammed b. Münkedir’den; o da Câbir b. Abdullah’tan rivayet etti. (Câbir) dedi ki:
Allah’ın Elçisi bize istihareyi, Kur’an’dan bir sureyi öğrettiği gibi öğretirdi. Şöyle derdi:
“Sizden biri bir işe niyet ederse, farz olmayan namazdan iki rek‘at kılsın; sonra şöyle desin:
‘Allah’ım! İlminle senden hayır isterim; kudretinle senden güç/iktidar isterim; büyük fazlından isterim. Çünkü Sen güç yetirirsin, ben güç yetiremem; Sen bilirsin, ben bilemem; Sen gayıpları bilensin.
Allah’ım! Eğer bu işin benim için dinimde, yaşayışımda ve işimin sonucunda — veya işimin acele/şimdiki ve gelecek tarafında — hayırlı olduğunu biliyorsan, onu benim için takdir et, onu bana kolaylaştır, sonra onda bana bereket ver.
Eğer bu işin benim için dinimde, yaşayışımda ve işimin sonucunda — veya işimin acele/şimdiki ve gelecek tarafında — şerli olduğunu biliyorsan, onu benden uzaklaştır; beni de ondan uzaklaştır; hayrı nerede olursa olsun benim için takdir et; sonra beni ona razı kıl.’”
(Râvî dedi ki:) “Ve ihtiyacını isimlendirir (söyler).”