Bize Muhammed b. Sinân rivayet etti, dedi ki: Bize Füleyh rivayet etti, dedi ki: Bize Ebü’n-Nadr, Ubeyd b. Huneyn’den, o Büsr b. Saîd’den, o da Ebû Saîd el-Hudrî’den rivayet etti. Ebû Saîd el-Hudrî şöyle dedi:
Peygamber bir hutbe verdi ve şöyle buyurdu: Allah bir kulunu dünya ile kendi katında bulunanlar arasında muhayyer bıraktı, o kul da Allah katında bulunanları tercih etti. Bunun üzerine Ebû Bekir ağladı. Ben kendi kendime: Allah bir kulunu dünya ile kendi katında bulunanlar arasında muhayyer bırakmış, o da Allah katında bulunanları tercih etmişse bu yaşlı adamı ağlatan nedir? dedim. Meğer o kul Resûlullah’ın kendisiymiş ve Ebû Bekir de aramızda bunu en iyi anlayan kimseymiş. Ardından Peygamber şöyle buyurdu: Ey Ebû Bekir, ağlama! Arkadaşlığı ve malıyla bana en çok iyiliği dokunan insan Ebû Bekir’dir. Eğer ümmetimden birini kendime halîl edinecek olsaydım, mutlaka Ebû Bekir’i halîl edinirdim; ancak aramızda İslâm kardeşliği ve sevgisi vardır. Mescitte Ebû Bekir’in kapısı dışında hiçbir kapı açık bırakılmasın, hepsi kapatılsın.