İbn Şihâb dedi ki: Bana Ebû Seleme b. Abdurrahman haber verdi.
O da Câbir b. Abdullah el-Ensârî’nin, vahyin kesilmesi döneminden söz ederken şöyle dediğini aktardı:
“Bir gün yürüyordum, birden gökten bir ses işittim. Başımı kaldırdım; Hira’da bana gelen meleği, gök ile yer arasında bir kürsü üzerinde oturur hâlde gördüm. Ondan korktum, geri döndüm ve: ‘Beni örtün!’ dedim. Bunun üzerine Allah Teâlâ: ‘Ey örtüsüne bürünen! Kalk ve uyar!’ ( Müddessir 1 ) ayetini, ‘Pisliği terk et!’ ( Müddessir 5 ) ayetine kadar indirdi. Bundan sonra vahiy iyice kızıştı ve peş peşe gelmeye başladı.”