Buhari Vahy 3

Buhari 3: Yahyâ b. Bükeyr bize rivayet etti. O dedi ki: Leys bize rivayet etti. O, Ukayl'den, o İbn Şihâb'dan, o Urve b. Zübeyr'den, o da Müminlerin annesi Âişe'den rivayet etti. Âişe şöyle dedi:

Resûlullah'a vahyin ilk başlangıcı, uykuda gördüğü doğru rüyalarla oldu. Gördüğü her rüya sabah aydınlığı gibi apaçık gerçekleşirdi. Sonra yalnız kalmak kendisine sevdirildi. Hira mağarasına çekilir, ailesinin yanına dönmeden önce sayılı geceler boyunca orada ibadet ederdi. Bunun için azığını yanına alırdı. Daha sonra Hatice'nin yanına döner, yine aynı süre için azık alırdı. Nihayet Hira mağarasında bulunduğu sırada hak kendisine geldi. Melek yanına gelerek:
Oku.
dedi.
Resûlullah:
Ben okuma bilen biri değilim.
buyurdu.
Sonra melek beni tuttu ve bütün gücüm tükeninceye kadar sıktı. Ardından bıraktı ve yine:
Oku.
dedi.
Ben:
Ben okuma bilen biri değilim.
dedim.
Beni ikinci defa tuttu ve bütün gücüm tükeninceye kadar sıktı. Sonra bıraktı ve yine:
Oku.
dedi.
Ben:
Ben okuma bilen biri değilim.
dedim.
Beni üçüncü defa tuttu ve bütün gücüm tükeninceye kadar sıktı. Sonra bıraktı ve şöyle dedi:
Yaratan Rabbinin adıyla oku. O, insanı alaktan yarattı. Oku. Senin Rabbin en büyük kerem sahibidir. (Alak 1-3)
Bunun üzerine Resûlullah'ın kalbi şiddetle çarpar hâlde geri döndü. Hatice bint Huveylid'in yanına girerek:
Beni örtün, beni örtün.
buyurdu.
Onu örttüler. Korkusu geçince Hatice'ye olan biteni anlattı ve:
Kendim hakkında endişe ettim.
buyurdu.
Hatice şöyle dedi:
Hayır! Allah'a yemin ederim ki Allah seni hiçbir zaman utandırmaz. Çünkü sen akrabalık bağlarını gözetirsin, güçsüzlerin yükünü taşırsın, yoksullara yardım edersin, misafiri ağırlarsın ve hak uğrunda ortaya çıkan sıkıntılarda insanlara destek olursun.

Daha sonra Hatice onu, amcasının oğlu olan Varaka b. Nevfel b. Esed b. Abdüluzzâ'nın yanına götürdü. Varaka, cahiliye döneminde Hristiyan olmuş bir kimseydi. İbranice yazı yazardı ve Allah'ın dilediği kadar İncil'den İbranice yazardı. Yaşlı bir kimseydi ve gözlerini kaybetmişti.
Hatice ona:
Ey amcamın oğlu! Kardeşinin oğlunu dinle.
dedi.
Varaka da:
Ey kardeşimin oğlu! Ne gördün?
diye sordu.
Resûlullah gördüklerini ona anlattı.
Varaka şöyle dedi:
Bu, Allah'ın Musa'ya indirdiği vahyi getiren melektir. Keşke o günlerde genç olsaydım. Keşke kavmin seni yurdundan çıkaracağı gün hayatta olsam.
Resûlullah:
Onlar beni gerçekten çıkaracaklar mı?
buyurdu.
Varaka şöyle dedi:
Evet. Senin getirdiğin gibi bir hakikatle gelen hiçbir kimse yoktur ki düşmanlığa uğramamış olsun. Eğer senin davet günlerine yetişirsem sana güçlü bir şekilde yardım ederim.
Bundan kısa bir süre sonra Varaka vefat etti ve vahiy bir müddet kesildi.

Buhari 4: İbn Şihâb dedi ki: Ebû Seleme b. Abdurrahman bana haber verdi. Ona da Câbir b. Abdullah el-Ensârî, vahyin bir süre kesilmesini anlatırken şöyle demiştir:

Ben yürürken birden gökten bir ses işittim. Başımı kaldırıp baktığımda, Hira'da bana gelen meleğin gökle yer arasında bir kürsü üzerinde oturduğunu gördüm. Ondan büyük bir korkuya kapıldım. Hemen geri döndüm ve:
Beni örtün, beni örtün.
dedim.
Bunun üzerine Allah şu ayetleri indirdi:
Ey örtüsüne bürünen! Kalk ve uyar. (Müddessir 1-2)
ayetlerinden,
Pisliği terk et. (Müddessir 5)
ayetine kadar olan bölüm indirildi. Bundan sonra vahiy art arda gelmeye başladı ve kesintisiz devam etti.
Bu rivayeti Abdullah b. Yusuf ile Ebû Sâlih de rivayet etmiştir.
Hilâl b. Reddâd da bu rivayeti Zührî'den nakletmiştir.
Yûnus ile Ma'mer ise rivayetlerinde "kalbinin şiddetle çarpması" ifadesini kullanmışlardır.