İbn Şihâb dedi ki: Ebû Seleme b. Abdurrahman bana haber verdi. Ona da Câbir b. Abdullah el-Ensârî, vahyin bir süre kesilmesini anlatırken şöyle demiştir:
Ben yürürken birden gökten bir ses işittim. Başımı kaldırıp baktığımda, Hira’da bana gelen meleğin gökle yer arasında bir kürsü üzerinde oturduğunu gördüm. Ondan büyük bir korkuya kapıldım. Hemen geri döndüm ve:
Beni örtün, beni örtün.
dedim.
Bunun üzerine Allah şu ayetleri indirdi:
Ey örtüsüne bürünen! Kalk ve uyar. (Müddessir 1-2)
ayetlerinden,
Pisliği terk et. (Müddessir 5)
ayetine kadar olan bölüm indirildi. Bundan sonra vahiy art arda gelmeye başladı ve kesintisiz devam etti.
Bu rivayeti Abdullah b. Yusuf ile Ebû Sâlih de rivayet etmiştir.
Hilâl b. Reddâd da bu rivayeti Zührî’den nakletmiştir.
Yûnus ile Ma’mer ise rivayetlerinde “kalbinin şiddetle çarpması” ifadesini kullanmışlardır.