Mehr’in meşru olma temeli kitap, sünnet ve icma’ya dayanır. Allah’u Teala şöyle buyurur: “Bunlardan başkasını, namuslu olmak ve zina etmemek üzere mallarınızla (mehirlerini vererek) istemeniz size helal kılındı. Onlardan fayda/anmanıza karşılık kararlaştırılmış olan mehirlerini verin…” (Nisa Suresi: 24)
Enes’ten gelen rivayete göre, kendisi şöyle demiştir: “Ensarlı bir kadınla evlenen Abdurrahman b. Avf’a, Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) : ‘Ona ne kadar mehir verdin?’ diye sorunca, Abdurrahman b. Avf: ‘Altın çekirdek miktarı mehir vererek evlendim.’ demiştir.” Buharî ve Müslim, bu hadis hakkında ittifak etmiştir.
Müslümanlar, nikahta verilen mehrin meşru oluşu hakkında icma etmişlerdir. Mehir anlamına gelen “sadak” ifadesinin, dokuz tane daha ismi vardır: Sadak, Sadaka, Mehir, Nihle, Fariza, Ecr, Alfük, Ukr ve Hiba.
Nikah akdi icra edilirken “mehri” zikretmek müstehap sayılmıştır; çünkü Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in uygulaması böyle olmuştur. Bir de mehrin zikredilmesi durumunda ihtilaflara ve anlaşmazlıklara set vurulmuş olunur. Bunun yanında zikredilmesi de şu delile göre şart değildir: “Nikahtan sonra henüz dokunmadan veya onlar için belli bir mehir tayin etmeden kadınları başarsanız, bunda size mehir zorunluluğu yoktur.” (Bakara Suresi: 236)