Zaruret olmadan, sahibine vermesi mümkün olduğu vakit, sahibinin istemesi halinde emanet olarak bıraktığı malının geri verilmesinin vacipliği noktasında bir ihtilaf bulunmamaktadır. Eğer bu durumda onu geri vermekten imtina eder ve mal da telef olursa, onu tazmin eder. Zira o zaman, haram bir fiili işlemesi hasebiyle izni de olmaksızın, başkasına ait olan malı elinde tutması sebebiyle gâsıb kimse hükmüne dahil olur ve bu yönüyle bizzat gasbeden kimseye benzer.
Ama uzakta bulunması yahut başka bir şeyden ötürü geri verilmesi mümkün olmayan bir vakitte onu talep ederse, o takdirde malı teslim etmemesi halinde haddi aşmış sayılmaz. Çünkü Yüce Allah, kişiye taşıyamayacağı yükü yüklemez. Malın telef olması durumunda ise -haddi aşma olmadığından dolayı- tazmin edilmesi gerekli değildir. Kendisine emanet bırakılan şahsın, geçim (eşyasını) vermesi ve -şayet geçim için taşınmışsa da- onu sahibine taşıyıp götürmesi zorunlu değildir, ister bu geçim eşyası az olsun çok olsun, fark etmez. Çünkü o, bu malı, özel olarak mal sahibinin menfaati için kabzetmiş olduğundan, bundan sebep onun borçlanması yoktur. Bu, sanki onu sahibinin mülkünü muhafaza etmesi için vekil kılmasına benzer, onun sadece malı alırken temkinli ve dikkatli olması gerekir. Sahibinin izni olmaksızın bu mal ile yolculuk yapmış olursa, onu memleketine geri göndermesi gereklilik arz eder.