Mufâvada şirketi iki kısma ayrılır:
Birincisi: İki kişinin tüm şirketler bağlamında ortak olmalarıdır. Mesela: İnân, Ebdân, Mudârebe ve Vücûh şirketlerinin tümünü bir araya getiren şirket bu kapsama girer ve bu sahihtir. Çünkü bu şirketlerden her birisini tek olarak yapmak geçerli olduğu gibi, başkasıyla birlikte yapmak da geçerlidir.
İkincisi: Her ikisinin arasında cârî olan ortaklığın, kendilerinden söz konusu olan miras konusunda, rikâz (define) yahut lukata (buluntu eşya) şeklinde ortaya çıkmasıyla ortak olmalarıdır. Bu durumda birisine lâzım olan şey; cinayet sebebiyle diyetin verilmesi, gasbedilen malın tazmin edilmesi, telef edilen malın değerinin verilmesi, tazminin ödenmesi yahut kefalet edilmesi gibi hususlarda diğerini de bağlamaktadır. Bu ise fâsittir. Bunu, İmam Şâfiî söylemiştir. Çünkü bu, şeriatın benzerini ortaya koymadığı bir akit olduğundan sâhih olmamaktadır. Çünkü bunda bir tür aldatma da vardır.
Sevrî, Evzâî ve Ebû Hanîfe ise bu ortaklığa cevaz vermişlerdir. İmam Mâlik’ten de bu yönde görüş nakledilmiştir. Ebû Hanîfe bu şirkete dair; her iki tarafın hür ve Müslüman olması, ortaklık bağlamında ikisine ait olan malların eşit olması, şirket cinsinden mâlik oldukları tüm mallarının dinar ve dirhem cinsinden olması gibi… birtakım şartlar ileri sürmüştür. Çünkü mufâvada, bir şirket türüdür ve özel bir ismi vardır; bunun için de inân şirketi gibi sâhih ve geçerli duruma hâizdir.
Şöyle cevap verilmiştir: Bir defa bu akit, kâfirler arasında ve kâfir ile Müslüman arasında geçerli olmayacağı gibi, Müslümanlar arasında da geçerli değildir; diğer fâsit akitler gibi kabul edilir. (Yaptıkları) kıyasa gelince, bu da sâhih değildir; çünkü mufâvada’nın özel bir isme hâiz olması, onun sâhih olduğu anlamına gelmez. Mesela bu bağlamda münâbeze akdi, mülâmese akdi ve diğer fâsit alışverişler, buna örnek teşkil eder.