Beş vakit namazın ezanını terk etmek mekruh sayılmıştır. Çünkü Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in namazları, ezan ve sonrasında kamet ile icra edilmekteydi. Malik b. Huveyris hadisinde de bunu bizzat emretmiş ve şöyle buyurmuştur:
“Namaz (vakti) geldiğinde, içinizden biri size ezan okusun. Sonra en büyüğünüz size imamlık yapsın.” Buhârî ve Müslim ittifak etmiştir.
el-Harkî’nin sözünün zahirinden anlaşılan, ezanın vacip değil, müekked bir sünnet olduğudur. Bu, Ebu Hanife ve İmam Şafii’nin görüşüdür. Çünkü ezan, namaza bir çağrıdır ve “namaz toplayıcıdır” kavli de bunu ifade etmektedir.
Arkadaşlarımızın çoğuna göre ise ezan farz-ı kifayedir. Bu, aynı şekilde İmam Malik’in arkadaşlarından bazılarının da görüşüdür.
Ata, Mücahid ve Evzai ise: Ezan farzdır; çünkü Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem) ezanı İbn Huveyris hadisinde bizzat emretmiş, kendisinden sonraki halifeleri ve ashabı da buna devam etmişlerdir. Emir ise vücup ifade eder. Zira o amele devam edilmiş olması, vacip olduğuna delildir. Bunun yanında ezan, açık İslami şiarlardan sayılır ve cihad etmek gibi farz olan bir konuma haizdir.
Eğer bir cemaat, ezan ve kametsiz namaz kılacak olurlarsa —iki görüşten birisine göre— namazları geçerli olur.