Mezhebimize göre zekâtı, seferî mesafesinden uzağa nakletmek câiz değildir. Çünkü Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur:
“Bu zekât, zenginlerinden alınır ve fakirlerine verilir.”
Bu da aynı beldedeki fakirlere has olduğunu ifade etmektedir. İlim adamlarının çoğunluğu, zekâtın başka bir beldeye nakledilmemesinin müstehap olduğunu söylemişlerdir.
Bunun yanında, ilim adamlarının çoğunluğuna göre, kişi bu uygulamanın tersini yapar ve zekâtı başka bir yere nakletmiş de olsa bu zekâtı da geçerli sayılır. el-Kâdî der ki: İmam Ahmed’in sözünün zâhirinden anlaşılan da budur; zira ondan bu meselede bir ihtilaf bilmiyorum. Ebû’l-Hattâb ise bu meselede iki görüşün yer aldığını zikretmiştir:
Birincisi: Bu zekâtının yeterli olacağıdır ki, onun tercih ettiği görüş de bu yöndedir. Çünkü bu kimse yine o zekâtın hakkını, aynı hak sahibine ulaştırmış oluyor.
Diğeri ise: Bu zekâtının yeterli olmayacağıdır. Bu da İbn Hâmid’in tercih ettiği görüştür. Çünkü zekâtı, hakkında emredilmemiş olan kimseye vermiş demektir.
Kendi belde ehlinden olan fakirlerin zekâta ihtiyaçları olmaması hâlinde, zekâtı başka yere nakletmek câiz olur. Bunu açıkça İmam Ahmed ortaya koymuş ve şöyle demiştir: “Kimi zaman da zekât imama (geri) havale edilir; mesela zekât verecek fakir bulunmadığı yahut da zekâta fakirlerin ihtiyaçlarının olmaması hâlinde…” Şöyle de demiştir:
“Zekâta ihtiyaçlarının olmaması durumu hariç, bir beldeden başka bir beldeye sadaka çıkartıp verilmez.”
Çünkü Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’e, Ebû Bekir ve Ömer’e gelen sadakalar ancak (fakirlerin vb. zekâta) ihtiyaçlarının olmamasıyla söz konusu olmuştur. Onlara yetecek kadarını verirlerdi, fazla geleni ise alırlardı.