Yajurveda 1-7-1

Bir kimse bir ateş kurduğunda, sığırlar onun pişmiş sunularına katılır. Pişmiş sunu, Ida’dır; kurbanın dünyasında ön ve son sunular arasında yerleştirilmiştir. O yükseltilirken üzerine şöyle demelidir: “Ey güzel yağmur rengine sahip olan, buraya gel.” Sığırlar Ida’dır; gerçekten de o sığırları çağırmaktadır. Tanrılar kurbanı sağdılar, kurban Asuraları sağdı; Asuralar kurban tarafından sağılınca yenildiler; kurbanın sağılmasını bilen ve kurban eden, başka bir kurban edeni sağar. “Bu kurbanın nimeti benim için yerine gelsin,” der; bu, kurbanın sağılmasıdır; gerçekten de onunla kurbanı sağar. İnek isteyerek sağılır ve isteyerek Ida, kurban eden için sağılır; bunlar Ida’nın memeleridir, “Ida çağrılmaktadır.” Vayu buzağıdır. Hotr Ida’yı çağırdığında, kurban eden Hotr’ya bakarken zihninde Vayu’yu düşünmelidir; gerçekten de buzağıyı annesine gönderir. Tanrılar tüm kurbanla gökler dünyasına gittiler; Manu pişmiş sunuyla uğraştı; Ida Manu’ya gitti; tanrılar ve Asuralar onu çağırdılar, tanrılar doğrudan, Asuralar dolaylı olarak; o tanrılara gitti; sığırlar tanrıları seçti, sığırlar Asuraları terk etti. Eğer bir kimse hakkında “Sığırdan yoksun olsun” diye arzu ederse, Ida’yı onun için dolaylı olarak çağırmalıdır; gerçekten de o kişi sığırdan yoksun olur. Eğer bir kimse hakkında “Sığır açısından zengin olsun” diye arzu ederse, Ida’yı onun için doğrudan çağırmalıdır; gerçekten de o kişi sığır açısından zengin olur. İlahiyatçılar şöyle der: “Ida’yı çağırırken kendisini Ida içinde çağıran kişi, gerçekten de Ida’yı çağırmış olur.” “Bize sevimli, zafer kazanan, cömert olsun,” der; gerçekten de Ida’yı çağırırken kendisini Ida içinde çağırmış olur. Ida, kurbanda adeta bir gedik gibidir; yarısını yerler, yarısını silerler; bu nedenle Asuraların kurbanı bozulmuştur; tanrılar onu kutsal güçle (Brahman) birleştirmiştir. “Bunu bizim için Brhaspati genişletsin,” der; Brhaspati tanrıların kutsal gücüdür; gerçekten de kurbanı kutsal güçle birleştirir. “Bu dağılmış kurbanı birleştirsin,” der; süreklilik içindir. “Tüm tanrılar burada sevinsin,” der; gerçekten de kurbanı sürdürerek onu tanrılara bildirir. Kurban sırasında verdiği kurban ücretiyle birlikte sığırları da ona eşlik eder; kurban eden kişi, kurban ettikten sonra sığırdan yoksun hale gelebilir; “Kurban eden kişi öyle düzenlemelidir ki, verdiğini tanrılar arasında yerleştirsin ama sığırlarını kendisinde tutsun,” derler. “Şiş, ey kızıl olan,” der; kızıl olan kurbandır; gerçekten de kurbanı yüceltir; böylece verdiğini tanrılar arasında yerleştirir ama sığırlarını kendisinde tutar. “(Verdiğim) yok olmasın,” der; gerçekten de yok oluşu önler; “(Yaptığım) kaybolmasın,” der; gerçekten de refaha ulaşır.