Rivayet edildiğine göre Hâzim b. Huzeyme, Ebu’l-Abbas’ın kendisine verdiği yedi yüz kişilik kuvvetin başında yola çıktı. Ayrıca kendi ailesinden, kuzenlerinden, mevalilerinden ve güvendiği Mervarrûzlu kişilerden de adamlar seçti. Basra’ya geldiler; burada Süleyman b. Ali onlara gemiler temin etti ve Basra’daki Benî Temîm’den bir grup da ona katıldı. Deniz yoluyla ilerleyerek İbn Kevân adasına ulaştılar. Hâzim, Nadala b. Nuaym en-Nahşelî’yi beş yüz kişiyle Şeybân’ın üzerine gönderdi. İki taraf karşılaşıp şiddetli bir savaş yaptı. Bunun üzerine Şeybân ve adamları gemilere binerek Umman’a geçtiler. Bunlar Sufrî idi. Umman’a vardıklarında, İbâdî olan el-Cülende ve taraftarları onlara karşı koymak üzere hazırlandı. İki taraf meydan savaşı yaptı; Şeybân ve beraberindekiler öldürüldü.
Bundan sonra Hâzim adamlarıyla denize açıldı ve Umman sahiline ulaştı. Oradan iç bölgelere yöneldiler. El-Cülende ve adamları onlarla karşılaştı ve aralarında şiddetli bir çarpışma oldu. O gün Hâzim’in adamlarından pek çoğu öldürüldü. O sırada deniz kıyısına yakın bir bölgede bulunuyorlardı. Ölenler arasında Hâzim’in ana bir kardeşi İsmail ile birlikte Mervarrûzlu birlikten doksan kişi de vardı. Ertesi gün yeniden çarpıştılar ve yine şiddetli bir savaş oldu. Hâzim’in sağ kanadında Mervarrûzlu Humeyd el-Vartakanî, sol kanadında Mervarrûzlu Müslim el-Erğadî, öncü kuvvetlerin başında ise Nadala b. Nuaym en-Nahşelî bulunuyordu. Bu gün Haricîlerden dokuz yüz kişi öldürüldü, yaklaşık doksan kişi de yakılarak öldürüldü.
Yedi gün sonra Hâzim’in ileri gelenleri, o bölgede bulunan Sugdlu birinin önerdiği bir hile üzerinde anlaştılar. Bu kişi, askerlerin mızrak uçlarına keten bağlayıp bunu neftle ıslatarak ateşe vermelerini ve ardından el-Cülende’nin ahşap ve kamıştan yapılmış evlerini yakmalarını önerdi. Onlar da bunu yaptılar ve evleri ateşe verdiler. Haricîler evlerini, çocuklarını ve ailelerini kurtarmakla meşgul olunca Hâzim ve adamları saldırıya geçip kılıçlarla hücum ettiler ve fazla dirençle karşılaşmadılar. El-Cülende de öldürülenler arasındaydı ve öldürülenlerin sayısı on bine ulaştı. Hâzim onların başlarını Basra’ya gönderdi; başlar bir süre orada kaldıktan sonra Ebu’l-Abbas’a gönderildi. Hâzim birkaç ay Umman’da kaldı; ardından Ebu’l-Abbas’tan geri dönmesini emreden bir mektup gelince geri döndüler.
Bu yıl ayrıca Ebu Davud Halid b. İbrahim, Keş halkına saldırdı ve hükümdarları el-İhrit’i öldürdü. Bu kişi daha önce Belh’te Ebu Davud’a bağlı bir tâbi idi. Daha sonra Keş yakınındaki Kendek’te onunla karşılaştı. Onu öldürdüğünde, altın işlemeli Çin kapları, eyerler, kumaşlar ve benzeri çok değerli eşyalar ele geçirdi. Bunların hepsini Semerkand’da bulunan Ebu Müslim’e gönderdi. Ebu Davud ayrıca Keş’in ileri gelenlerinden birçoğunu öldürdü, ancak el-İhrit’in kardeşi Taran’ı bağışlayarak Keş’e yönetici yaptı. Ardından Belh’e döndü. Ebu Müslim de Sugd ve Buhara halkından bazılarını öldürdükten sonra Merv’e gitti ve Semerkand’ın etrafına sur yaptırdı. Sugd ve Buhara’ya Ziyad b. Salih’i vali tayin etti.
Bu yıl Ebu’l-Abbas, Musa b. Ka‘b’ı Mansur b. Cumhur’a karşı savaşmak üzere Hindistan’a gönderdi. Ona Basra’dan üç bin Arap ve mevali ile Benî Temîm’den seçilmiş bin asker tahsis etti. Musa yola çıktı ve Mansur b. Cumhur’u on iki bin kişilik kuvvetle karşılayıp bozguna uğrattı. Mansur kaçtı ve çölde susuzluktan öldü; bazılarına göre ise kendi kabilesinden biri tarafından öldürüldü. Mansur’un vekili, yenilgi haberini alınca ailesi ve hazineleriyle birlikte kaçtı ve sonunda Hazar ülkesine sığındı.
Bu yıl Yemen valisi olan Muhammed b. Yezid b. Abdullah öldü. Bunun üzerine Ebu’l-Abbas, Mekke’de Ziyad b. Ubeydullah’ın görevlisi olan Ali b. er-Rabî‘ el-Harisî’yi Yemen valiliğine tayin etti ve o da Yemen’e gitti. Aynı yıl Ebu’l-Abbas Hîre’den Enbâr’a taşındı. Bu olayın Zilhicce ayında gerçekleştiği rivayet edilir.
Yine bu yıl Ermeniye valisi Salih b. Subeyh görevden alındı ve yerine Yezid b. Esîd tayin edildi. Azerbaycan valisi Mücaşi‘ b. Yezid görevden alınarak yerine Muhammed b. Sûl getirildi. Ayrıca Kûfe ile Mekke arasına işaret kuleleri ve mil taşları dikildi. Hac emirliği görevini Kûfe valisi olan İsa b. Musa yürüttü.
Bu yıl Kûfe kadılığı İbn Ebî Leylâ’ya aitti. Ziyad b. Ubeydullah Mekke, Medine, Tâif ve Yemâme valisiydi. Yemen’de Ali b. er-Rabî‘, Basra ve bağlı bölgelerde Süleyman b. Ali, Sind’de Musa b. Ka‘b, Horasan ve Cibâl’de Ebu Müslim, Filistin’de Salih b. Ali, Mısır’da Ebu ‘Avn, Musul’da İsmail b. Ali, Ermeniye’de Yezid b. Esîd ve Azerbaycan’da Muhammed b. Sûl görev yapıyordu. Harac divanının başında ise Halid b. Bermek bulunuyordu. Abdullah b. Muhammed (Ebu Cafer) Cezire bölgesini, Abdullah b. Ali ise Kınnesrin, Hıms, Şam ve Ürdün bölgelerini yönetiyordu.