Her halükarda hiçbir şey bulamayacak olursa o zaman o haline göre namazını kılar. Bu, İmam Şafii’nin görüşüdür. Çünkü temizlik şarttır, bulunamaması durumunda, namaz ertelenemez. Bu durum, tıpkı setr-i avret ve kıbleye dönme konusu gibidir.
Ebu Hanife, Sevri ve Evzai ise; imkan bulana kadar namazı kılamaz, sonra o namazı kaza eder, demişlerdir. Şayet o haline göre namaz kılacak olur, ardından su ya da toprak bulursa, iki rivayetten birisine göre o namazı iade etmesi gerekmez. Diğer rivayete göre ise iade eder. Bu, Şafii mezhebinin görüşünü oluşturmaktadır. Çünkü namazdaki şartın kaybolması, necaset ile namaz kılmaktan daha aşikardır, bunun yanında nadir olarak vuku bulan bir mazerettir; bu sebeple de namazın iadesini düşürmez (yani iade edilmelidir.)
İmam Malik’in arkadaşlarının ise bu hususta iki görüşü yer almaktadır: İlki, Ebu Hanife’nin görüşü; ikincisi de, İmam Şafii’nin görüşü yönündedir. Doğru olan, iade etmenin gerekmediğidir. Zira Buhari ve Müslim’in üzerinde ittifak ettiği Hz. Aişe hadisinde geldiği üzere; Allah’ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) Hz. Aişe’ye ait olan gerdanlığı aramak için ashabından bazı kimseleri yolladı. Onlara namaz vakti ulaşınca, (yanlarında su olmadığı için) abdestsiz namaz kıldılar. Sonra bu yaptıkları işi Hz. Peygamber’e arz ettiler. Bunun akabinde Yüce Allah “Teyemmüm ayeti”ni inzal buyurdu. Allah’ın Elçisi (sallallahu aleyhi ve sellem)’in onlara namazı iade etmelerini emrettiğine dair bir şey nakledilmemiştir. Bu da gösteriyor ki bu namazı iade etmek vacip değildir. Çünkü bu, namazın şartlarından birisi olduğundan dolayı, aciz kalındığı için tıpkı diğer şart ve rükünleri gibi, hükmü düşmüş olmaktadır.