Şarta ve talak’a bağlı kullanılan harfler altıdır, bunlar: İn (şayet), iza (zaman), meta (ne zaman), men (kim), ey (hangi) ve kullema (her ne zaman). Buna göre bir amel ve eylemde bunlardan birisi mevcut olursa, o zaman terahl (peyderpey, dilediği zaman) olmak üzere hüküm cari olur. Mesela: “Onlar arasında sen dışarıya çıkacak olursan, çıkacak olduğunda, ne zaman çıkarsan, hangi vakitte çıkarsan, herhangi vakitte çıkarsan, hangi zaman diliminde çıkacak olursan, o zaman boşsun.” demesi gibi. O vakit kadının dışarıya çıktığı meydana gelecek olursa, boş olur.
Eğer talakı bu harflerden birisiyle menfi olarak bağlı kılacak olursa, o takdirde “in (şayet)” harfi terahl üzere gerçekleşir. Bunun yanında “meta (ne zaman), men (kim), ey (hangi) ve kullema (her ne zaman)” harfleri ise fevr (derhal) üzere gerçekleşir. Ama “iza (zaman)” harfinde iki görüş gelmiştir:
Birincisi: Bunun terahi üzere gerçekleşeceğidir. Bu, Ebu Hanife’nin görüşüdür. Çünkü “iza” harfi, şart olarak “in” anlamında kullanıldığı gibi, iki durumun muhtemel olması halinde “metô”, “in” ve “izô” anlamında da kullanılmaktadır. Öyleyse kesin olan nikah’ın devam edeceğidir; zira ihtimal üzere nikah ortadan kalkmaz.
İkincisi ise: Bunun fevr üzere gerçekleşeceğidir. Bu ise Ebu Yusuf ve Muhammed’in görüşüdür. İmam Şafii’den ifade edilen görüş de bu yöndedir. Zira bu harf, gelecek zamana delalet eden bir harf olduğundan, bu yönüyle “meta (ne zaman)” harfi gibi sayılır. Bu harfler içerisinde “kullemfı” dışında, tekrarı gerektiren başka bir harf yoktur.