Kafi 2752:
Ebû Abdullah şöyle buyurdu: Resûlullah şöyle buyurmuştur: “Mümine sövmek, helâkin eşiğinde bulunmak gibidir.”
Kafi İman 149
Kafi 2753:
Ebû Cafer şöyle buyurdu: Resûlullah şöyle buyurmuştur: “Mümine sövmek fasıklıktır, onunla savaşmak küfürdür, etini yemek (gıybetini yapmak) günahtır ve malının dokunulmazlığı da kanının dokunulmazlığı gibidir.”
Kafi 2754:
Ebû Cafer şöyle buyurdu: Temîm oğullarından bir adam Nebî’nin yanına gelerek: “Bana öğüt ver” dedi. Nebî’nin ona yaptığı öğütlerden biri de şu oldu: “İnsanlara sövmeyin; yoksa aranızda düşmanlık kazanırsınız.”
Kafi 2755:
Ebü’l-Hasan Mûsâ şöyle buyurdu: Birbirine söven iki kişi hakkında, “Sövmeye ilk başlayan daha zalimdir. Mazlum olan kişiden özür dilemedikçe hem kendi günahı hem de arkadaşının günahı onun üzerindedir.”
Kafi 2756:
Ebû Cafer şöyle buyurdu: “Bir kimse başka bir kimse hakkında küfürle hüküm verdiğinde, bu söz mutlaka ikisinden birine döner. Eğer gerçekten kâfir olan biri hakkında söylemişse doğru söylemiş olur; fakat eğer o kişi mümin ise, küfür hükmü onu söyleyenin üzerine döner. Bu yüzden müminlere dil uzatmaktan sakının.”
Kafi 2757:
Şöyle buyurdu: “Lanet, sahibinin ağzından çıktığında iki taraf arasında dolaşır. Eğer konabileceği uygun bir yer bulursa oraya yerleşir; bulamazsa dönüp sahibine geri döner.”
Kafi 2758:
Ebû Hamza es-Sümâlî şöyle dedi: Ebû Cafer’in şöyle buyurduğunu işittim: “Lanet, sahibinin ağzından çıktığında iki kişi arasında dolaşır. Eğer konabileceği bir yer bulursa oraya yerleşir; aksi takdirde sahibine geri döner.”
Kafi 2759:
Ebû Hamza şöyle dedi: Ebû Abdullah’ın şöyle buyurduğunu işittim: “Bir kimse mümin kardeşine ‘Öf!’ derse onun velayetinden çıkar. ‘Sen benim düşmanımsın’ derse ikisinden biri küfre düşmüş olur. Bir mümin, mümin kardeşi hakkında içinde kötülük taşıdığı sürece Allah onun hiçbir amelini kabul etmez.”
Kafi 2760:
Ebû Cafer şöyle buyurdu: “Bir müminin şahsiyetine, haysiyetine veya itibarına dil uzatan hiçbir insan yoktur ki en kötü ölümle ölmesin ve hayra dönmemeye layık hale gelmesin.”