Kafi İman 146

Kafi 2741: Ebû Abdullah şöyle buyurdu: Resûlullah şöyle buyurmuştur: “Gıybet, Müslüman kişinin dinini, karındaki yiyip bitiren hastalıktan daha hızlı tüketir.” Yine Resûlullah şöyle buyurmuştur: “Namazı beklemek için mescitte oturmak, kişi bir günah işlemedikçe ibadettir.” Kendisine: “Ey Allah’ın Resûlü! Günah işlemek nedir?” diye sorulduğunda şöyle buyurdu: “Gıybet etmektir.”

Kafi 2742: Ebû Abdullah şöyle buyurdu: “Kim bir mümin hakkında gözlerinin gördüğü ve kulaklarının işittiği bir şeyi anlatıp yayarsa, Allah’ın şu sözünde zikredilen kimselerden olur: ‘İman edenler arasında hayasızlığın yayılmasını sevenler için acı bir azap vardır.’ (Nûr 19)”

Kafi 2743: Dâvûd b. Sirhân şöyle dedi: Ebû Abdullah’a gıybet hakkında sordum. Buyurdu ki: “Gıybet, kardeşin hakkında işlemediği bir şeyi onun dinine nispet ederek söylemendir ve Allah’ın onun üzerinde örttüğü, hakkında herhangi bir ceza uygulanmamış bir işi insanlar arasında yaymandır.”

Kafi 2744: Ebû Abdullah şöyle buyurdu: Resûlullah’a: “Gıybetin kefareti nedir?” diye soruldu. Buyurdu ki: “Gıybet ettiğin kimseyi her hatırladığında onun için Allah’tan bağışlanma dilemendir.”

Kafi 2745: Ebû Abdullah şöyle buyurdu: “Kim bir mümin erkek veya mümin kadına onda bulunmayan bir şeyi isnat ederse, Allah onu söylediği şeyden kurtuluncaya kadar ‘Tînetü’l-Habâl’ içinde tutar.” Kendisine: “Tînetü’l-Habâl nedir?” diye sorulunca şöyle buyurdu: “Fahişelerin bedenlerinden çıkan irin ve akıntıdır.”

Kafi 2746: Ebü’l-Hasan şöyle buyurdu: “Bir kimseyi, insanların bildiği bir kusuru sebebiyle arkasından anan kişi ona gıybet etmiş olmaz. Fakat onu, insanların bilmediği bir kusuruyla arkasından anarsa ona gıybet etmiş olur. Eğer onda bulunmayan bir şeyi söylerse ona iftira etmiş olur.”

Kafi 2747: Ebû Abdullah şöyle buyurdu: “Gıybet, Allah’ın örttüğü bir kusuru kardeşin hakkında söylemendir. Fakat onun açıkça bilinen sert mizacı veya aceleciliği gibi hususlar buna girmez. Bühtan ise onda bulunmayan bir şeyi ona isnat etmendir.”