Kafi 430:
Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed’den; o da Ebû Yahyâ el-Vâsıtî’den; o da Hişâm b. Sâlim ve Dürüst b. Ebî Mansûr’dan; onlar da Ebû Abdullah’tan rivayet ettiler. Ebû Abdullah şöyle buyurdu:
“Peygamberler ve resuller dört tabaka üzeredirler: Bir peygamber vardır ki yalnız kendi nefsi hakkında peygamber kılınmıştır ve görevi kendi şahsını aşmaz. Bir başka peygamber vardır ki rüyasında görür ve sesi işitir, fakat uyanıkken meleği görmez; herhangi bir topluluğa gönderilmiş değildir ve üzerinde bir imam vardır. İbrahim’in Lût üzerindeki durumu buna örnektir. Bir başka peygamber ise rüyasında görür, sesi işitir ve meleği de görür; az veya çok bir topluluğa gönderilmiştir. Yunus buna örnektir. Allah Teâlâ onun hakkında: “Onu yüz bin kişiye yahut daha fazlasına gönderdik.” buyurmuştur (Sâffât 147). İmam buyurdu ki: “Bunlar yüz otuz bin kişiydi.” Böyle bir peygamberin üzerinde de bir imam bulunur. Bir başka peygamber ise rüyasında görür, sesi işitir, uyanıkken de meleği görür ve aynı zamanda imamdır. Ulu’l-Azm peygamberler böyledir. İbrahim peygamberdi fakat imam değildi; nihayet Allah ona: “Seni insanlara imam yapacağım.” buyurdu. İbrahim de: “Soyumdan da mı?” dedi. Allah ise: “Benim ahdim zalimlere erişmez.” buyurdu (Bakara 124). Put veya herhangi bir puta tapmış olan kimse imam olamaz.”
Kafi Hücce 2
Kafi 431:
Muhammed b. Hasan, adını zikretmediği bir raviden; o da Muhammed b. Hâlid’den; o da Muhammed b. Sinân’dan; o da Zeyd eş-Şehhâm’dan rivayet etti. Zeyd şöyle dedi:
Ebû Abdullah’ın şöyle buyurduğunu işittim:
“Allah Tebâreke ve Teâlâ İbrahim’i önce kul edindi, sonra onu peygamber edindi. Onu peygamber edindikten sonra resul edindi. Resul edindikten sonra halil edindi. Halil edindikten sonra da imam yaptı. Bütün bu makamları kendisinde topladığı zaman: ‘Seni insanlara imam yapacağım.’ buyurdu (Bakara 124). Bu makam İbrahim’in gözünde öylesine büyük bir yer tuttu ki: ‘Soyumdan da mı?’ dedi. Allah da: ‘Benim ahdim zalimlere erişmez.’ buyurdu (Bakara 124). Böylece sefih kimsenin takva sahibi bir kimseye imam olamayacağı açıklanmış oldu.”
Ebû Abdullah’ın şöyle buyurduğunu işittim:
“Allah Tebâreke ve Teâlâ İbrahim’i önce kul edindi, sonra onu peygamber edindi. Onu peygamber edindikten sonra resul edindi. Resul edindikten sonra halil edindi. Halil edindikten sonra da imam yaptı. Bütün bu makamları kendisinde topladığı zaman: ‘Seni insanlara imam yapacağım.’ buyurdu (Bakara 124). Bu makam İbrahim’in gözünde öylesine büyük bir yer tuttu ki: ‘Soyumdan da mı?’ dedi. Allah da: ‘Benim ahdim zalimlere erişmez.’ buyurdu (Bakara 124). Böylece sefih kimsenin takva sahibi bir kimseye imam olamayacağı açıklanmış oldu.”
Kafi 432:
Ashabımızdan bir grup, Ahmed b. Muhammed’den; o da Muhammed b. Yahyâ el-Has‘amî’den; o da Hişâm’dan; o da İbn Ebî Ya‘fûr’dan rivayet etti. İbn Ebî Ya‘fûr şöyle dedi:
Ebû Abdullah’ın şöyle buyurduğunu işittim:
“Peygamberlerin ve resullerin efendileri beştir. Onlar resullerin Ulu’l-Azm olanlarıdır; nübüvvetin, risaletin, şeriatin ve dinin değirmeni onların etrafında dönmüştür. Bunlar Nuh, İbrahim, Musa, İsa ve Muhammed’dir.”
Ebû Abdullah’ın şöyle buyurduğunu işittim:
“Peygamberlerin ve resullerin efendileri beştir. Onlar resullerin Ulu’l-Azm olanlarıdır; nübüvvetin, risaletin, şeriatin ve dinin değirmeni onların etrafında dönmüştür. Bunlar Nuh, İbrahim, Musa, İsa ve Muhammed’dir.”
Kafi 433:
Ali b. Muhammed, Sehl b. Ziyâd’dan; o da Muhammed b. Hüseyin’den; o da İshak b. Abdülazîz Ebû’s-Sefâtic’den; o da Câbir’den rivayet etti. Câbir şöyle dedi:
Ebû Ca‘fer’in şöyle buyurduğunu işittim:
“Allah İbrahim’i önce kul edindi, sonra onu peygamber yaptı. Onu peygamber yaptıktan sonra resul yaptı. Resul yaptıktan sonra halil edindi. Halil edindikten sonra da imam yaptı. Bütün bu makamları kendisinde topladığında ve bunları tamamladığında ona: ‘Ey İbrahim! Seni insanlara imam yapacağım.’ buyurdu (Bakara 124). Bu makam İbrahim’in gözünde çok büyük bir yer tutunca: ‘Rabbim! Soyumdan da mı?’ dedi. Allah da: ‘Benim ahdim zalimlere erişmez.’ buyurdu (Bakara 124).”
Ebû Ca‘fer’in şöyle buyurduğunu işittim:
“Allah İbrahim’i önce kul edindi, sonra onu peygamber yaptı. Onu peygamber yaptıktan sonra resul yaptı. Resul yaptıktan sonra halil edindi. Halil edindikten sonra da imam yaptı. Bütün bu makamları kendisinde topladığında ve bunları tamamladığında ona: ‘Ey İbrahim! Seni insanlara imam yapacağım.’ buyurdu (Bakara 124). Bu makam İbrahim’in gözünde çok büyük bir yer tutunca: ‘Rabbim! Soyumdan da mı?’ dedi. Allah da: ‘Benim ahdim zalimlere erişmez.’ buyurdu (Bakara 124).”