Kafi Hücce 126

Kafi 1394: Ashabımızdan bir grup, Ahmed b. Muhammed b. Îsâ’dan, o Ali b. Hakem’den, o Zeyd Ebu’l-Hasan’dan, o Hakem b. Ebu Nuaym’dan rivayet etti. Dedi ki: Medine’de Ebu Cafer’in yanına geldim ve ona şöyle dedim: “Benim üzerimde, rükün ile makam arasında Allah’a verilmiş bir adak vardır: Eğer seninle karşılaşırsam, senin Âl-i Muhammed’in Kâim’i olup olmadığını öğreninceye kadar Medine’den çıkmayacağım.” Bana hiçbir şeyle cevap vermedi. Otuz gün kaldım. Sonra yolda karşıma çıktı ve, “Ey Hakem! Sen hâlâ burada mısın?” dedi. Ben, “Evet. Sana Allah’a üzerime gerekli kıldığım şeyi haber verdim; bana ne bir şey emrettin, ne bir şey yasakladın, ne de bana bir şeyle cevap verdin” dedim. O, “Sabahleyin erkenden evime gel” dedi.

Sabahleyin yanına gittim. “İhtiyacını sor” dedi. Ben dedim ki: “Ben rükün ile makam arasında Allah’a bir adak, oruç ve sadaka adadım: Eğer seninle karşılaşırsam, senin Âl-i Muhammed’in Kâim’i olup olmadığını öğreninceye kadar Medine’den çıkmayacağım. Eğer sen oysan, sana bağlanacağım; eğer sen değilsen, yeryüzünde dolaşıp geçim arayacağım.”

O dedi ki: “Ey Hakem! Hepimiz Allah’ın emriyle kıyam eden kimseleriz.”

Ben, “Öyleyse sen Mehdi misin?” dedim.

O, “Hepimiz Allah’a hidayet ederiz” dedi.

Ben, “Öyleyse sen kılıç sahibi misin?” dedim.

O, “Hepimiz kılıç sahibiyiz ve kılıcın varisiyiz” dedi.

Ben, “Öyleyse Allah’ın düşmanlarını öldürecek, Allah’ın dostlarını seninle aziz kılacak ve Allah’ın dinini seninle üstün gösterecek kişi sen misin?” dedim.

O dedi ki: “Ey Hakem! Ben nasıl o olayım? Ben kırk beş yaşına ulaşmışım. Bu işin sahibi ise benden daha yakın zamanda süt emmiş olacak ve bineğin sırtında benden daha hafif olacaktır.”

Kafi 1395: Hüseyin b. Muhammed el-Eş‘arî, Muallâ b. Muhammed’den, o Veşşâ’dan, o Ahmed b. Âiz’den, o Ebu Hadîce’den, o Ebu Abdullah’tan rivayet etti. Ona Kâim soruldu. O şöyle dedi: “Kılıç sahibi gelinceye kadar hepimiz, biri diğerinden sonra Allah’ın emriyle kıyam eden kimseleriz. Kılıç sahibi geldiğinde, önceki durumdan başka bir emirle gelir.”

Kafi 1396: Ali b. Muhammed, Sehl b. Ziyâd’dan, o Muhammed b. Hasan b. Şemmûn’dan, o Abdullah b. Abdurrahman’dan, o Abdullah b. Kâsım el-Batal’dan, o Abdullah b. Sinân’dan rivayet etti. Dedi ki: Ebu Abdullah’a, “Her insan topluluğunu imamlarıyla çağıracağımız gün” ayetini sordum. O dedi ki: “İmamları, aralarında bulunan imamdır; o, kendi zamanının halkının Kâim’idir.”