Kafi Hücce 125

Kafi 1391: Muhammed b. Yahya, Ahmed b. Muhammed’den; Ali b. İbrahim de babasından; hepsi İbn Mahbûb’dan, o İbn Riâb’dan, o Ebu Basîr’den, o Ebu Abdullah’tan rivayet etti. Dedi ki: Allah Teâlâ İmrân’a şöyle vahyetti: “Ben sana düzgün, mübarek bir erkek çocuk bağışlayacağım; Allah’ın izniyle doğuştan körü ve alacalıyı iyileştirecek, ölüleri diriltecek ve onu İsrailoğullarına elçi yapacağım.” İmrân bunu karısı Hanne’ye anlattı; o Meryem’in annesiydi. Hanne hamile kalınca, kendi nefsinde taşıdığı çocuğun erkek olduğunu düşündü. Fakat onu doğurunca, “Rabbim, ben onu kız doğurdum... Erkek kız gibi değildir” dedi; yani kız elçi olmaz. Allah şöyle buyurdu: “Allah onun ne doğurduğunu daha iyi bilir.” Allah Teâlâ Meryem’e İsa’yı bağışlayınca, İmrân’a müjdelenen ve ona vaat edilen kişi o oldu. O halde bizden bir kişi hakkında bir şey söylediğimizde, bu onun çocuğunda veya çocuğunun çocuğunda olursa, bunu inkâr etmeyin.

Kafi 1392: Muhammed b. İsmail, Fazl b. Şâzân’dan, o Hammâd b. Îsâ’dan, o İbrahim b. Ömer el-Yemânî’den, o Ebu Abdullah’tan rivayet etti. Dedi ki: Bir kişi hakkında bir söz söylediğimizde, o şey onda bulunmaz da onun çocuğunda veya çocuğunun çocuğunda bulunursa, bunu inkâr etmeyin. Çünkü Allah Teâlâ dilediğini yapar.

Kafi 1393: Hüseyin b. Muhammed, Muallâ b. Muhammed’den, o Veşşâ’dan, o Ahmed b. Âiz’den, o Ebu Hadîce’den rivayet etti. Dedi ki: Ebu Abdullah’ın şöyle dediğini işittim: Bir adam adaletle veya zulümle kıyam edebilir; bu iş ona nispet edilir, hâlbuki onun kendisi o işi yapmamıştır. Ondan sonra o işi oğlu veya oğlunun oğlu yapar; o yine odur.