Buhari 1435:
Kuteybe bize rivayet etti. Cerîr bize rivayet etti; A‘meş’ten; Ebû Vâil’den; Huzeyfe’den. Huzeyfe dedi ki:
Ömer dedi ki:
“Hanginiz, Resulullah’ın fitne hakkındaki hadisini ezberlemiştir?”
Ben dedim ki: “Ben onu, söylediği gibi ezberledim.”
Dedi ki: “Sen bu konuda gerçekten cesursun! Nasıl dedi?”
Ben dedim ki:
“Bir adamın ailesi, çocuğu ve komşusu konusunda maruz kaldığı fitneye; namaz, sadaka ve iyilik (maruf) kefaret olur.”
(Süleyman dedi ki: O bazen şöyle derdi: “Namaz, sadaka, iyiliği emretmek ve kötülükten sakındırmak.”)
Ömer dedi ki:
“Ben bunu kastetmiyorum; ben deniz dalgası gibi kabarıp taşan (büyük) fitneyi kastediyorum.”
Ben dedim ki:
“Ey Müminlerin emiri! O fitne konusunda sana bir zarar yok; seninle onun arasında kapalı bir kapı vardır.”
Dedi ki:
“O kapı kırılacak mı, yoksa açılacak mı?”
Ben dedim ki:
“Hayır; bilakis kırılacak.”
Dedi ki:
“O zaman kırılınca bir daha asla kapanmaz.”
Ben dedim ki:
“Evet.”
Kimin kapı olduğunu ona sormaya çekindik; Mesrûk’a “Sen sor” dedik. O da sordu.
(Ömer’in kastettiği kapı) Ömer’di.
Biz dedik ki: “Ömer, senin kimi kastettiğini anladı mı?”
Dedi ki: “Evet; yarının öncesinde mutlaka bir gece olduğu gibi. Çünkü ona, karışık/yanıltmacalı olmayan bir hadis anlattım.”