Buhari 5751:
Abdullah b. Muhammed el-Cu‘fî bana rivayet etti.
Hişâm bize rivayet etti.
Ma‘mer bize haber verdi.
Zührî’den, Urve’den, Âişe’den rivayetle:
Peygamber, vefat ettiği hastalığı sırasında “muavvizât” ile (Felak ve Nâs sureleriyle) kendi üzerine üflerdi. Durumu ağırlaşınca, ben onun üzerine onlarla üflerdim; sonra da, bereketi sebebiyle kendi eliyle onu mesh ederdim.
İbn Şihâb’a, “Nasıl üflerdi?” diye sordum. Dedi ki:
“Ellerine üfler, sonra o iki eliyle yüzünü mesh ederdi.”
Buhari Tıb 42
Buhari 5752:
Müsedded bize rivayet etti.
Husayn b. Numeyr bize rivayet etti.
Husayn b. Abdurrahman’dan, Saîd b. Cübeyr’den, İbn Abbâs’tan rivayetle İbn Abbâs dedi ki:
Peygamber bir gün yanımıza çıktı ve şöyle dedi:
“Ümmetler bana gösterildi. Peygamber geçiyordu; yanında bir adam vardı. Peygamber geçiyordu; yanında iki adam vardı. Peygamber geçiyordu; yanında bir topluluk vardı. Bir peygamber de geçiyordu; yanında kimse yoktu.
Ufku kaplayan büyük bir kalabalık gördüm; ‘Umarım bu benim ümmetimdir’ dedim. Bana: ‘Bu, Musa ve kavmidir’ denildi.
Sonra bana: ‘Bak!’ denildi. Ufku kaplayan büyük bir kalabalık gördüm. Sonra bana: ‘Şuraya ve şuraya bak!’ denildi. Ufku kaplayan büyük bir kalabalık gördüm. Bana: ‘İşte bunlar senin ümmetindir; bunlarla birlikte yetmiş bin kişi de hesapsız olarak cennete girecektir’ denildi.”
İnsanlar dağıldı ve (bu yetmiş binin kim olduğu) onlara açıklanmadı. Peygamber’in arkadaşları kendi aralarında konuştular ve dediler ki:
“Biz müşriklik içinde doğduk; sonra Allah’a ve Elçisi’ne iman ettik. Öyleyse bunlar bizim çocuklarımız olmalıdır.”
Bu söz Peygamber’e ulaşınca şöyle dedi:
“Onlar, uğursuzluk saymazlar; rukye istemezler; dağlama yaptırmazlar; Rablerine tevekkül ederler.”
Ukâşe b. Mihsan kalktı ve:
“Ey Allah’ın Elçisi, ben de onlardan mıyım?” dedi.
Peygamber:
“Evet.” dedi.
Bir başka kişi kalktı:
“Ben de onlardan mıyım?” dedi.
Peygamber:
“Bu konuda seni Ukâşe geçti.” dedi.
Husayn b. Numeyr bize rivayet etti.
Husayn b. Abdurrahman’dan, Saîd b. Cübeyr’den, İbn Abbâs’tan rivayetle İbn Abbâs dedi ki:
Peygamber bir gün yanımıza çıktı ve şöyle dedi:
“Ümmetler bana gösterildi. Peygamber geçiyordu; yanında bir adam vardı. Peygamber geçiyordu; yanında iki adam vardı. Peygamber geçiyordu; yanında bir topluluk vardı. Bir peygamber de geçiyordu; yanında kimse yoktu.
Ufku kaplayan büyük bir kalabalık gördüm; ‘Umarım bu benim ümmetimdir’ dedim. Bana: ‘Bu, Musa ve kavmidir’ denildi.
Sonra bana: ‘Bak!’ denildi. Ufku kaplayan büyük bir kalabalık gördüm. Sonra bana: ‘Şuraya ve şuraya bak!’ denildi. Ufku kaplayan büyük bir kalabalık gördüm. Bana: ‘İşte bunlar senin ümmetindir; bunlarla birlikte yetmiş bin kişi de hesapsız olarak cennete girecektir’ denildi.”
İnsanlar dağıldı ve (bu yetmiş binin kim olduğu) onlara açıklanmadı. Peygamber’in arkadaşları kendi aralarında konuştular ve dediler ki:
“Biz müşriklik içinde doğduk; sonra Allah’a ve Elçisi’ne iman ettik. Öyleyse bunlar bizim çocuklarımız olmalıdır.”
Bu söz Peygamber’e ulaşınca şöyle dedi:
“Onlar, uğursuzluk saymazlar; rukye istemezler; dağlama yaptırmazlar; Rablerine tevekkül ederler.”
Ukâşe b. Mihsan kalktı ve:
“Ey Allah’ın Elçisi, ben de onlardan mıyım?” dedi.
Peygamber:
“Evet.” dedi.
Bir başka kişi kalktı:
“Ben de onlardan mıyım?” dedi.
Peygamber:
“Bu konuda seni Ukâşe geçti.” dedi.