Buhari 5704:
Ebû’l-Velîd Hişâm b. Abdülmelik bize rivayet etti.
Abdurrahman b. Süleyman b. el-Gasîl bize rivayet etti.
Âsım b. Ömer b. Katâde bize rivayet etti.
(Âsım) dedi ki: Câbir’i işittim.
Câbir’den, Peygamber’den rivayetle:
“Eğer ilaçlarınızdan birinde şifa varsa; hacamat bıçağının açtığı bir çizikte ya da ateşle bir yakmadadır (dağlamadadır). Ben ise dağlanmayı sevmem.”
Buhari Tıb 17
Buhari 5705:
İmrân b. Meysere bize rivayet etti.
İbn Fudayl bize rivayet etti.
Husayn bize rivayet etti.
Âmir’den, İmrân b. Husayn’dan rivayetle İmrân b. Husayn dedi ki:
“Nazar (göz değmesi) veya zehirli sokma (humme) dışında rukye yoktur.”
Bunu Saîd b. Cübeyr’e söyledim. O da dedi ki: İbn Abbâs bize anlattı; Peygamber şöyle dedi:
“Ümmetler bana gösterildi. Peygamber geçiyordu, yanında bir topluluk vardı; iki peygamber geçiyordu, yanlarında bir topluluk vardı; bir peygamber geçiyordu, yanında kimse yoktu. Sonra bana büyük bir kalabalık gösterildi. ‘Bu benim ümmetim mi?’ dedim. ‘Bu Mûsâ ve kavmidir.’ denildi. ‘Ufka bak.’ denildi. Bir de baktım, ufku dolduran bir kalabalık. Sonra bana: ‘Şuraya ve buraya, göğün ufuklarına bak.’ denildi. Bir de baktım, ufku dolduran bir kalabalık daha. ‘Bu senin ümmetindir. Bunlardan yetmiş bin kişi hesapsız olarak cennete girecektir.’ denildi.”
Sonra (Peygamber) içeri girdi ve bunu onlara açıklamadı. Halk konuşmaya başladı. Dediler ki: “Biz Allah’a iman eden ve elçisine uyanlarız; o halde onlar biziz. Ya da İslam’da doğan çocuklarımızdır; çünkü biz cahiliye üzere doğduk.”
Bu, Peygamber’e ulaşınca dışarı çıktı ve şöyle dedi:
“Onlar; rukye istemeyen, uğursuzluk sayıp fal tutmayan, dağlanmayan ve Rablerine tevekkül eden kimselerdir.”
Ukkaşe b. Mihsan:
“Ben onlardan mıyım, ey Allah’ın Elçisi?” dedi.
“Evet.” dedi.
Bir başkası kalktı:
“Ben onlardan mıyım?” dedi.
Peygamber:
“Ukkaşe seni geçti.” dedi.
İbn Fudayl bize rivayet etti.
Husayn bize rivayet etti.
Âmir’den, İmrân b. Husayn’dan rivayetle İmrân b. Husayn dedi ki:
“Nazar (göz değmesi) veya zehirli sokma (humme) dışında rukye yoktur.”
Bunu Saîd b. Cübeyr’e söyledim. O da dedi ki: İbn Abbâs bize anlattı; Peygamber şöyle dedi:
“Ümmetler bana gösterildi. Peygamber geçiyordu, yanında bir topluluk vardı; iki peygamber geçiyordu, yanlarında bir topluluk vardı; bir peygamber geçiyordu, yanında kimse yoktu. Sonra bana büyük bir kalabalık gösterildi. ‘Bu benim ümmetim mi?’ dedim. ‘Bu Mûsâ ve kavmidir.’ denildi. ‘Ufka bak.’ denildi. Bir de baktım, ufku dolduran bir kalabalık. Sonra bana: ‘Şuraya ve buraya, göğün ufuklarına bak.’ denildi. Bir de baktım, ufku dolduran bir kalabalık daha. ‘Bu senin ümmetindir. Bunlardan yetmiş bin kişi hesapsız olarak cennete girecektir.’ denildi.”
Sonra (Peygamber) içeri girdi ve bunu onlara açıklamadı. Halk konuşmaya başladı. Dediler ki: “Biz Allah’a iman eden ve elçisine uyanlarız; o halde onlar biziz. Ya da İslam’da doğan çocuklarımızdır; çünkü biz cahiliye üzere doğduk.”
Bu, Peygamber’e ulaşınca dışarı çıktı ve şöyle dedi:
“Onlar; rukye istemeyen, uğursuzluk sayıp fal tutmayan, dağlanmayan ve Rablerine tevekkül eden kimselerdir.”
Ukkaşe b. Mihsan:
“Ben onlardan mıyım, ey Allah’ın Elçisi?” dedi.
“Evet.” dedi.
Bir başkası kalktı:
“Ben onlardan mıyım?” dedi.
Peygamber:
“Ukkaşe seni geçti.” dedi.